Γράφει ο Αλέξανδρος Καρτέρης
Αγάπα χωρίς να σε νοιάζει αν θα αγαπηθείς. Όχι από αδιαφορία. Από ελευθερία. Γιατί όταν μετράς την αγάπη με το τι θα πάρεις πίσω, παύει να είναι αγάπη και γίνεται συναλλαγή. Κι εγώ δεν έμαθα ποτέ να αγαπώ με απόδειξη.
Αγάπα χωρίς προσδοκίες. Χωρίς να στήνεις σενάρια στο μυαλό σου. Χωρίς να περιμένεις ανταλλάγματα για κάθε συναίσθημα που δίνεις. Ό,τι δίνεται με όρους, χάνει τη δύναμή του. Η αγάπη δεν είναι επένδυση. Είναι πράξη. Στιγμή. Παρουσία.
Αγάπα για το χθες, για το σήμερα, για το αύριο. Όχι για να δέσεις κάποιον στον χρόνο, αλλά για να τιμήσεις αυτό που ζείτε τώρα. Το αύριο δεν υπογράφεται. Το χθες δεν επιστρέφει. Μόνο το σήμερα αντέχει να κρατήσει αλήθεια.
Αγάπα χωρίς να κοιτάς αν αξίζεις την αγάπη. Δεν είναι έπαθλο. Δεν είναι βραβείο για τους σωστούς. Η αγάπη δεν δίνεται επειδή ήσουν καλός. Δίνεται επειδή ήσουν αληθινός. Κι αυτό είναι πάντα αρκετό.
Αγάπα χωρίς φόβο. Όχι γιατί δεν θα πονέσεις, αλλά γιατί ο φόβος στενεύει ό,τι αγγίζει. Κάνει τις αγκαλιές μισές και τα λόγια προσεκτικά. Κι εγώ δεν θέλω μισά. Δεν θέλω προσοχή. Θέλω ένταση.
Αγάπα με πάθος. Με εκείνο το πάθος που δεν φωνάζει, αλλά λυτρώνει. Που δεν υπόσχεται, αλλά μένει. Που δεν φοβάται να εκτεθεί, ακόμη κι αν δεν δικαιωθεί. Γιατί στο τέλος, δεν μετριέται ποιος έφυγε. Μετριέται ποιος τόλμησε.
Κι αν χαθείς αγαπώντας έτσι, δεν χάθηκες. Έζησες. Κι αυτό, για έναν άντρα που έμαθε να αντέχει, είναι η μόνη νίκη που αξίζει.
