Γράφει ο Ανδρέας Φιλίδης
Δεν σε έζησα. Κι αυτό είναι το πρόβλημα. Όχι ότι τελείωσε κάτι. Ότι δεν άρχισε ποτέ όπως έπρεπε. Δεν πρόλαβα να σε φθείρω με την καθημερινότητα, να σε βαρεθώ, να σε συνηθίσω. Δεν έφτασα στο σημείο που ο έρωτας κατεβάζει ένταση. Έμεινα στο πριν. Κι εκεί, όλα καίνε.
Σε κράτησα σαν ιδέα. Σαν υπόσχεση που δεν ελέγχθηκε. Σαν σενάριο που δεν δοκιμάστηκε στην πράξη. Κι ό,τι δεν δοκιμάζεται, δεν διαψεύδεται. Γι’ αυτό είμαι ακόμα ερωτευμένος μαζί σου. Γιατί δεν σε έζησα αρκετά για να σε δω ανθρώπινη. Σε έζησα μόνο αρκετά για να σε θελήσω.
Δεν μάθαμε τις κακές μας ώρες. Δεν είδα τα νεύρα σου να σπάνε, ούτε εσύ τα δικά μου. Δεν ανταλλάξαμε τις σιωπές που κουράζουν, ούτε τις λέξεις που πληγώνουν. Κι έτσι έμεινες άθικτη. Όχι επειδή ήσουν τέλεια. Επειδή δεν σε άγγιξε ο χρόνος.
Ο έρωτας που δεν ζήθηκε δεν ζητά εξηγήσεις. Δεν κλείνει κύκλους. Περιφέρεται. Εμφανίζεται στα άσχετα. Σε μια μυρωδιά. Σε μια φράση. Σε μια νύχτα που όλα δείχνουν ήσυχα. Κι εκεί θυμάμαι πως δεν σε έζησα. Κι αυτό πονά περισσότερο από έναν κανονικό χωρισμό.
Δεν είμαι κολλημένος στο παρελθόν. Είμαι κολλημένος σε μια πιθανότητα. Σε ένα «τι θα γινόταν αν». Κι αυτά δεν γερνάνε. Δεν ξεθωριάζουν. Δεν ξεχνιούνται εύκολα.
Αν σε είχα ζήσει, ίσως να είχα τελειώσει μαζί σου. Να είχα πει «δεν ήταν». Αλλά δεν σε έζησα. Κι έτσι είμαι ακόμα ερωτευμένος. Όχι με εσένα όπως είσαι. Με εμάς όπως δεν γίναμε ποτέ.
Και αυτός ο έρωτας, όσο κι αν δεν έχει μέλλον, έχει διάρκεια.
