Γράφει η Ελένη Σάββα
Εκείνο το βράδυ δεν με είχες ακούσει νομίζω. Δεν με είχες ακούσει όταν σου είπα πόσο σε αγαπάω. Ή αν με είχες ακούσει, το πρωί το ξέχασες. Φταίω όμως κι εγώ. Φταίω, γιατί μιλούσα πολύ ψυθιριστά.
Μη με αδικείς όμως, φοβόμουν. Φοβόμουν πως αυτά που έλεγα θα σε έδιωχναν μακρυά! Κι έλα που σε έδιωξαν. Χωρίς καν να τα ακούσεις!
Δύσκολο πράγμα να ακούς. Πιο δύσκολο από το να μιλάς, σε δικαιολογώ. Πάντοτε σε δικαιολογούσα, παντού και πάντοτε. Σε όλους! Μα το χειρότερο, είναι ότι σε δικαιολογούσα σε μένα. Κι ας τα έβλεπα όλα μπροστά μου ξεκάθαρα.
Κι ας μου έλεγαν όλοι την αλήθεια. Αυτή την αλήθεια που έμαθα με την φυγή σου. Αυτή η αλήθεια που ήταν σκληρή, αυτή που μου άφησε πληγές που παλεύω να φροντίσω.
Τι σε έκανε να τρέξεις μακρυά, ακόμα προσπαθώ να καταλάβω. Να βάλω τις σκέψεις σε μια σειρά. Αδύνατο! Όλα αδύνατα. Ή απλώς δύσκολα. Ναι, ίσως είναι απλώς δύσκολα από τότε που αποφάσισες να φύγεις. Ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται.
Δεν ξέρω που είσαι, ούτε σ’ έχω ψάξει. Και δεν θα το κάνω! Μου φαίνεται πολύ περίεργο που το λέω. Μα δεν έχει νόημα να σε βρω για να σε ξαναχάσω. Δεν έχει νόημα να μιλάω και να μην ακούς. Δεν έχει νόημα να ακούς και να φεύγεις. Δεν έχει νόημα να σε αγκαλιάζω και να τρέχεις μακρυά.
Νόημα έχει να δω μέσα μου. Να νιώσω εμένα. Να μιλάω, κι ας μην μ’ακούς.
Η αγάπη είναι πολύ σπουδαίο πράγμα για να τη σπαταλούμε! Κι η πιο μικρή ένδειξη αγάπης αξίζει προσοχή κι ευαισθησία. Η αγάπη, αξίζει να ακούγεται!
