Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Μας καταπίνει η καθημερινότητα, μας καταπίνει η ρουτίνα και πριν καλά καλά το καταλάβουμε, ξεχνάμε πώς κόπηκαν τα πόδια μας στο πρώτο βλέμμα, πώς πετάρισε η καρδιά μας στο πρώτο άγγιγμα, πώς ανατρίχιασε το «είναι» μας στο πρώτο φιλί.
Μας καταπίνει η καθημερινότητα και τα χαμόγελα γίνονται όλο και πιο σπάνια, τα φιλιά γίνονται σχεδόν μηχανικές κινήσεις και τα «σ’ αγαπώ» λέγονται χωρίς να προλαβαίνουμε να αισθανθούμε πως τα αισθανόμαστε.
Μικρές, από καρδιάς κινήσεις, καμιά φορά με τον καιρό ξεχνιούνται. Καμιά φορά κρίνονται μη απαραίτητες και γίνονται όλο και πιο σπάνιες. Καμιά φορά η ρουτίνα τις θαμπώνει, τις μικραίνει, τις κάνει σχεδόν αόρατες. Αόρατες κι όμως η απουσία τους καμιά φορά πονάει και μας υπενθυμίζει την αξία και τη σημασία τους.
Ίσως βαθιά μέσα της να ξέρει πως την αγαπάει, ίσως να ξέρει πως την νοιάζεται κι ίσως ν’ αντιλαμβάνεται πως έχει πολλά στο κεφάλι του κι είναι ανθρώπινο να ξέχασε τα γενέθλιά της ή την επέτειό τους. Ίσως το μυαλό καταλαβαίνει, αλλά μια μικρή πικρία την ένιωσε η καρδιά της. Ίσως ένιωσε μια μικρή ακόμη γρατζουνιά στο συναίσθημα, μικρή για να πεθάνει, αρκετή για να πονέσει.
Ακόμη κι αν αντιλαμβάνεται πως είναι αδύνατον η καθημερινότητά τους να είναι όπως στις αρχές, ακόμη κι αν καταλαβαίνει πως δεν γίνεται η κάθε μέρα τους να είναι μαγική όπως τον πρώτο καιρό, ήλπιζε πως κάποιες μέρες, κάποιες ιδιαίτερες μέρες, θα μπορούσαν να είναι λίγο αλλιώς.
