Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις, υπάρχουν κάτι τύποι αλλιώτικοι. Αυτοί που δεν μπαίνουν σε καλούπια, που δεν περπατούν σε ασφαλή μονοπάτια. Που στέκονται στην άκρη των βράχων με το κενό ακριβώς δίπλα τους και δεν τους νοιάζει αν τρομάζουν τους υπόλοιπους.
Δεν ζουν με «πρέπει», δεν ακολουθούν το ρεύμα, δεν γουστάρουν τα δεδομένα. Ζούνε για το παραπάνω. Για τη στιγμή. Για το «πάμε». Για το ρίσκο.
Και όταν κάποιος τους πει «δεν μπορείς», γυρνάνε, χαμογελάνε, και σε κάνουν να καταλάβεις ότι δεν έχεις ιδέα τι σημαίνει πραγματική ζωή.
Δεν τους καταλαβαίνεις εύκολα.
Αναρωτιέσαι από πού αντλούν τόση δύναμη.
Πώς στέκονται ακόμα όρθιοι, ενώ έπεσαν εκατό φορές.
Πώς σηκώθηκαν την εκατοστή πρώτη, χωρίς να παρακαλέσουν, χωρίς να ζητήσουν επιβεβαίωση.
Δεν τους νοιάζει αν τους πιστεύεις. Ποτέ δεν τους ένοιαζε.
Η φωτιά τους καίει πιο δυνατά από τον φόβο σου. Και γι’ αυτό σε τρομάζουν.
Γιατί σε κάνουν να δεις.
Να δεις πως αυτά που θεωρούσες αδύνατα, ήταν απλά οι δικαιολογίες που έλεγες στον εαυτό σου για να μην προσπαθήσεις.
Να δεις πως οι τοίχοι που στήνεις γύρω σου, είναι μόνο μέσα στο μυαλό σου.
Δεν μιλάνε πολύ. Δεν χρειάζεται.
Σου δείχνουν.
Σου δείχνουν πως η ζωή δεν βρίσκεται στα σίγουρα μονοπάτια, αλλά στις γαμημένες άκρες των γκρεμών.
Πως το να πέσεις δεν είναι το τέλος, είναι απλά ένα κομμάτι της διαδρομής.
Πως αν δεν ρισκάρεις, δεν ζεις.
Και ξέρεις, κάτι τέτοια τυπάκια τα μαθαίνεις καλύτερα όταν κάτσεις μαζί τους κατάχαμα, πλάι σ’ ένα τζάκι, με ένα μπουκάλι κρασί, και τους αφήσεις να σου μιλούν.
Για όσα αγάπησαν.
Για όσα έχασαν.
Για όσα πάλεψαν και για όσα δεν τους πάλεψαν πίσω.
Για τις φουρτούνες που δεν τους πνίξανε και τα όνειρα που δεν χώρεσαν ποτέ σε καλούπια.
Κι αν είσαι τυχερός…
Θα τους δεις να χαλαρώνουν, να αφήνονται, να σου μιλάνε.
Και εσύ θα είσαι…
Λίγο πιο γενναίος.
Λίγο πιο αληθινός.
Λίγο πιο ζωντανός.
ΥΓ. Εκεί στο βορρά.. 😉
