Γράφει η Εύα Καρρά
Πες το όπως θες. Πείσμα, εγωισμός, τσαμπουκάς. Η ανάγκη να έχεις δίκιο. Να μην κάνεις πίσω. Να περιμένεις πάντα από τον άλλον να έρθει πρώτος.
«Αν ήθελε, θα μιλούσε.»
«Δεν θα στείλω, ας στείλει εκείνος.»
«Δεν θα του δείξω πως με νοιάζει, γιατί θα το πάρει πάνω του.»
Μαλάκα, και μετά τι;
Μετά η απόσταση μεγαλώνει. Οι σιωπές βαραίνουν. Το «μαζί» γίνεται ένα παιχνίδι δύναμης, ένας άτυπος πόλεμος. Κανείς δεν κερδίζει, αλλά και κανείς δεν υποχωρεί.
Και στο τέλος, ό,τι θα μπορούσε να σωθεί, γκρεμίζεται για ένα γαμημένο πείσμα.
Γιατί να σου πω κάτι; Η σχέση δεν είναι πεδίο μάχης. Δεν είναι για να μετράς ποιος έδωσε περισσότερα, ποιος έκανε πρώτος πίσω, ποιος έχασε λιγότερο. Δεν είναι ένας γαμημένος διαγωνισμός αντοχής, όπου όποιος κρατήσει περισσότερο την απόσταση, «νικάει».
Η σχέση είναι για αυτούς που ξέρουν να λένε «έλα εδώ».
Που δεν περιμένουν το τέλειο timing.
Που δεν φοβούνται να δείξουν ότι νοιάζονται.
Ξέρεις τι άλλο δεν είναι η σχέση; Τιμωρία.
Δεν είναι «να του δείξω», «να τον κάνω να καταλάβει», «να δει πώς είναι χωρίς εμένα».
Αν έχεις φτάσει εκεί, δεν αγαπάς. Χειρίζεσαι.
Και ξέρεις τι; Καμία σχέση δεν επιβιώνει έτσι.
Στο τέλος, κανείς δεν θα θυμάται ποιος υποχώρησε πρώτος.
Θα θυμάσαι μόνο ότι το χάσατε.
Γιατί από ένα πείσμα, η σχέση δεν επιβιώνει. Πεθαίνει.
Και θα τη θάψεις με τα ίδια σου τα χέρια, απλά επειδή δεν μπόρεσες να πεις ένα γαμημένο «σ’ έχω ανάγκη».
