Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Φίλε άντρα, άκου κάτι!
Δεν θέλω να με γαμήσεις τέλεια. Θέλω να με γαμήσεις αληθινά. Δεν θέλω να ξέρεις απ’ έξω κι ανακατωτά όλο το kamasutra. Θέλω να φτιάξουμε μαζί ένα δικό μας kamasutra. Δεν θέλω να ακολουθείς μπούσουλα, τακτικές και κανόνες. Θέλω να είσαι εσύ.
Όχι όπως σου έμαθαν. Όπως το νιώθεις.
Όχι για να με εντυπωσιάσεις. Για να με νιώσεις.
Πιάσε με όπως αγγίζεις κάτι πολύτιμο που φοβάσαι μην σου φύγει.
Φίλα με πείνα. Άνοιξέ με θάρρος, αλλά και με βλέμμα που ζητάει άδεια.
Μπες μέσα μου και μη βιαστείς να τελειώσεις. Όχι επειδή κρατιέσαι,
αλλά γιατί δεν με χόρτασες.
Μη με ρωτήσεις “τι σου αρέσει”, δες το.
Νιώσε το ρίγος στο μηρό, την παύση στην ανάσα μου, το χείλος μου που δαγκώνω λίγο πριν να εκραγώ.
Αυτά είναι τα λόγια μου κι η ομολογία μου. Εκεί διαβάζεις τι θέλω.
Να με βλέπεις τσαλακωμένη, ιδρωμένη, χωρίς μακιγιάζ, και να με θες πιο πολύ.
Να μη φοβηθείς τη φωνή μου, ούτε τα δάκρυα μου, που ίσως θα μου ξεφύγουνε από την ένταση των συναισθημάτων που μου χαρίζεις.
Όταν σου πω “μη σταματάς” και η φωνή δεν μοιάζει πια δική μου, να καταλάβεις πώς είναι η φωνή της γυναίκας που εσύ ξύπνησες.
Μη με κάνεις να νιώσω καθήκον. Κάνε με να νιώσω θηλυκό.
Μη μετρήσεις τους οργασμούς μου.
Μέτρα τις φορές που σου παραδόθηκα.
Γιατί για μένα η ικανοποίηση δεν είναι απλώς ένα τελείωμα.
Είναι το να νιώθω πως όλη μου η ύπαρξη χωράει στο άγγιγμά σου.
Και μετά;
Μην τρέξεις άρον άρον να ντυθείς. Μην ανάψεις αμέσως τσιγάρο.
Χώσε με στο στήθος σου.
Άσε με να λιώσω εκεί.
Να μείνω, έστω και για λίγο.
Γιατί τότε δεν νιώθω απλώς ικανοποιημένη, νιώθω εντελώς δική σου…
Ε; Για πες τώρα, κάπως έτσι δεν σκέφτεσαι; Αυτό δεν θα έγραφες κι εσύ; Αυτό δεν θα ήθελες να ξέρουμε εμείς οι άντρες για σένα γυναίκα;
Μην νομίζεις λοιπόν πως όλοι οι άντρες δεν σε καταλαβαίνουμε.
Πως δεν ακούμε την ψυχή σου, το κορμί σου και τα απόκρυφα σου θέλω.
Αυτό το έγραψα εγώ. Ένας άντρας δηλαδή. Γιατί σ’ άκουσα, σε διάβασα, σε ένιωσα. Όχι εσένα ακριβώς, μια άλλη, που όμως με άφησε να την ακούσω, που μου το επέτρεψε, που με εμπιστεύτηκε.
Ήρθε η ώρα να το καταλάβεις, να το δεχτείς και να το παραδεχτείς τελικά, πως δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Κι αν συνεχίζεις να αμφιβάλλεις, κοίτα καλύτερα γύρω σου. Μπορεί να είναι κάποιος που είναι ακριβώς εκεί μόνο για σένα και να γουστάρει να σε καταλάβει. Ή μπορεί και να είσαι τόσο πολύ αρνητική κι απόλυτη, που δεν αφήνεις ούτε μια χαραμάδα σε κανέναν.
Το έχεις σκεφτεί άραγε ποτέ σου αυτό το ενδεχόμενο;
