Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Για λίγα βράδια ήμασταν και μερικές στιγμές.
Έτσι τυχαία, λίγο μοιραία, ανάλαφρα και χαλαρά, χωρίς πολλά πολλά.
Δεν φλερτάραμε, δεν δοκιμάσαμε να αναγνωρίσουμε ο ένας τον άλλο.
Κοιταχτήκαμε και ξεκινήσαμε σε ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες.
Πόσο κρατάνε άλλωστε τα παιχνίδια;
Λίγα βράδια, μερικές στιγμές, μια βόλτα στη θάλασσα και ένα σινεμά.
Έτσι μετρήσαμε το χρόνο μας. Χωρίς λόγια, χωρίς υποσχέσεις, χωρίς “θα” και “όταν”.
Δεν ονειρευτήκαμε, δεν σχεδιάσαμε, δεν προγραμματίσαμε.
Μόνο ζήσαμε.
Γρατσουνίσαμε τα κορμιά μας, χαράξαμε σημάδια ο ένας στον άλλο, αφήσαμε ανεξίτηλα φιλιά στο λαιμό και χαθήκαμε.
Χωρίς αντίο, χωρίς λέξεις, χωρίς δικαιολογίες.
Μόνο που να, είναι κάποια βράδια, που μέσα στη νύχτα σε ψάχνω, έτσι ξαφνικά.. μου λείπεις!
