Γράφει η Αγγελική Καμπέρου
Μια χημεία αδιαμφισβήτητη.
Ένα βλέμμα που πετούσε φωτιές, χωρίς το στόμα να πει κουβέντα.
Τα δικά της μάτια κολλημένα πάνω του. Λες και δεν είχε ξαναδεί κάτι αντίστοιχο ποτέ της.
Μέσα της μόνο μια ερώτηση.
“Μα καλά, τι του βρίσκω;”
Κι εκείνος με το φιλτράκι στο στόμα και ένα βλέμμα αλανίσιο, πεζοδρομίσιο, λες και είχε ζήσει τη ζωή με το κουτάλι κι ας ηταν μικρότερος της, την κοιτούσε κάτω από τα φρύδια του και της υποσχόταν τα πάντα.
Ανατριχίλα μόνο στη σκέψη περνούσε το κορμί της.
Γιατί εκείνη ήξερε.
Ήξερε πως αν έμπλεκαν οι δυο τους δεν θα είχαν καλα ξεμπερδέματα.
Κι εκείνος ήξερε.
