Γράφει η Ηρά Αναστασίου
Ξημέρωσε κι εγώ εδώ να σ’ αναζητώ.
Να σ’ αναζητώ μέσα στις λέξεις που δεν τόλμησα ποτέ μου να ψελλίσω.
Εδώ να σέρνομαι ανάμεσα σε φθόγγους και σε σημεία στίξης.
Εδώ να καταπίνω το σάλιο μου που με πνίγει.
Θα ‘θελα να ήτανε όλα αλλιώς.
Να μπορούσες να μ’ αγαπήσεις θα ‘θελα.
Να μπορούσες να ακούσεις και να αισθανθείς τον χτύπο της καρδιάς μου κάθε φορά που με κρατούσες αγκαλιά.
Να αφουγκραστείς το σ’ αγαπώ μου κάθε φορά που με φιλούσες.
Θα ‘θελα να μπορούσα να σου ψιθυρίσω όλα εκείνα που λιμνάζανε μες στο μυαλό μου κάθε φορά που σε συναντούσα.
Αν μ’ αγαπούσες έστω λιγάκι όλα θα ήταν αλλιώς.
Και δεν θέλω να σου καταλογίσω τίποτα, γιατί αυτό αισθάνθηκες, αυτό ένιωσες κι αυτό έπραξες.
Ξέρεις την αγάπη δεν πρέπει να την ζητιανεύεις, πρέπει αβίαστα να βγαίνει από μέσα σου.
Κι εσύ δεν ένοιωσες.
Ένοιωσα εγώ και για τους δύο.
Απλά κάποια στιγμή κουράστηκα να ικετεύω την αγάπη σου, κουράστηκα να παρακαλάω την προσοχή σου, κουράστηκα να νοιώθω και για τους δύο.
Κι όταν κουράζεται η αγάπη, πρέπει να την αφήνουμε να ξεκουράζεται, να ηρεμεί.
Γι’ αυτό κι εγώ την έβαλα να ξεκουραστεί, να ηρεμήσει για να επανέλθει δριμύτερη.
Εσύ μην την περιμένεις, δεν έχει κάτι να σου δώσει, γιατί την πλήγωσες, την πρόδωσες.
Μαζεύει τα κομμάτια της τώρα και δεν το βάζει κάτω.
Υπάρχει κάπου κάποιος που θα την λατρέψει.
Θα λατρέψει ότι εσύ αρνήθηκες.
Θα λατρέψει και τα κομμάτια που πλήγωσες.
Έτσι θρυμματισμένη και μπαλωμένη θα την αγαπήσει.
Γιατί υπάρχει αγάπη κι ας μην την πιστεύεις.
Υπάρχει μέσα σε ψυχές που πιστεύουν σ’ αυτή και λαχταρούν έστω για ένα της χάδι.
Δεν ξέρω πως θα είναι η ζωή μου χωρίς εσένα, αλλά στ’ ορκίζομαι ότι την αγάπη που μου αξίζει θα την βρω.
Και θα την αγκαλιάσω όπως της πρέπει.
Γιατί στην ζωή πρέπει να έχεις έναν άνθρωπο να αγαπάς και να σ’ αγαπάει για να μπορείς να αντιμετωπίζεις τις απελπισίες.
Να μπορείς να χαμογελάς όταν όλα σου φαίνονται μάταια!
