Γράφει ο “Ανώνυμος”
Γιατί ρε παίζετε με τα αισθήματα των ανθρώπων;
Γιατί πρέπει να πείσετε ντε και καλά τον διπλανό σας ότι τον αγαπάτε;
Τι θα κερδίσετε περισσότερο αφού έχετε ήδη όλα αυτά που θέλετε;
Έχετε γέλιο, έχετε γούστα, έχετε σεξ, έχετε επικοινωνία. Γιατί πρέπει να πείτε και το ρημάδι το “σ’ αγαπώ” εφόσον δε το εννοείτε;
Γιατί δεν αφήνετε να σας βγει όταν και όποτε είναι αληθινό;
Δε καταλαβαίνετε ότι βάζετε τον διπλανό σας σε μια λούπα;
Δε νιώθετε ότι ίσως κάπου εκεί βαθιά ο άνθρωπος σας νιώθει; Δε καταλαβαίνετε ότι για να μην σας το έχει πει μπορεί να είναι ό,τι πιο πολύτιμο του έχει απομείνει να σας χαρίσει;
Το “σ’ αγαπώ” το λένε και οι πράξεις. Κι όταν το λέτε με τόση πειθώ, με τόση επιμονή, και καταφέρνετε τελικά να το εισπράξετε, καταλαβαίνετε άραγε ότι είναι αληθινό ή έχετε συνηθίσει απλώς να το ακούτε; Καταλαβαίνετε ότι γαμάτε τον άνθρωπο σας όταν σας πάρει χαμπάρι; Όταν δει τελικά ότι εισέπραξε από εσάς μια γαμημενη λέξη και μόνο.
Ότι του κλέψατε τον πιο πολύτιμο θησαυρό του;
Αυτό το γαμημενο “σ’αγαπώ!”
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι εκεί έξω. Υπάρχουν κι αυτοί οι μετρημένοι μάλλον, που κάποιες λέξεις έχουν μεγαλύτερη αξία απ τον μεγαλύτερο θησαυρό στον κόσμο. Υπάρχουν αυτοί οι μετρημένοι που νιώθουν. Που ανατριχιάζουν με έναν ψίθυρο και με μια αγκαλιά.
Κι όταν καταφέρνετε να κάνετε τον ψίθυρο κραυγή και την αγκαλιά στάχτη γαμάτε την ελάχιστη μαγεία που έχει απομείνει σ αυτόν τον κόσμο.
