Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Είναι ωραίο να αγαπά και να φροντίζει κάποιος τον εαυτό του. Εξάλλου, αν δεν φροντίσεις το σπίτι σου, θα πέσει και θα σε πλακώσει. Αυτό που σίγουρα δεν κάνει καλό, ούτε σε σένα ούτε στους γύρω σου, είναι να είσαι άρρωστα εξαρτημένος από την εικόνα σου. Με δύο λόγια, να είσαι νάρκισσος.
Δεν χρειάζεται να ψάξεις πολύ για να τους βρεις. Θα είναι σε μια παραλία, σε ένα καφέ, ακόμη και στη μέση του δρόμου, να φωτογραφίζουν τον εαυτό τους. Δεν τους ενδιαφέρει τόσο να απολαύσουν τη στιγμή, όσο να τη μετατρέψουν σε εικόνα που θα την ανεβάσουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Και φυσικά, τρέφονται από τα likes, τις καρδούλες και κάθε άλλη μορφή επιβράβευσης που τους προσφέρουν οι πιστοί τους ακόλουθοι.
Οι νάρκισσοι δεν ησυχάζουν ποτέ, αφού θεωρούν ότι πρέπει διαρκώς να συντηρούν την εικόνα τους. Έτσι, καταφεύγουν ακόμη και σε αισθητικές παρεμβάσεις στο πρόσωπο και το σώμα, αναζητώντας το «τέλειο». Όπως όμως πολύ καλά γνωρίζουμε, το τέλειο δεν υπάρχει σε καμία έκφανση της ζωής. Έτσι, η προσπάθεια αυτή μετατρέπεται σε έναν φαύλο κύκλο από τον οποίο δύσκολα μπορούν να ξεφύγουν.
Και όταν αυτή η ανάγκη για επιβεβαίωση μπαίνει μέσα σε μια σχέση, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα.
Αν έχεις μάθει να τρέφεσαι από την αποδοχή των πολλών, πώς είναι δυνατόν να αρκεστείς στον έναν ή στη μία; Από την άλλη, πώς μπορεί ο σύντροφος ενός τέτοιου ανθρώπου να ανταγωνιστεί ένα ολόκληρο πλήθος χωρίς κάποια στιγμή να νιώσει βάρος, να κουραστεί και να τα παρατήσει;
Γιατί ο σύντροφος δεν καλείται απλώς να αγαπήσει έναν άνθρωπο. Καλείται πολλές φορές να συμμετέχει και στη διαρκή ανάγκη του ναρκισσιστή να επιβεβαιώνει την εικόνα του. Να τον θαυμάζει, να τον καθησυχάζει, να του θυμίζει διαρκώς πόσο όμορφος, ξεχωριστός ή επιθυμητός είναι. Και αυτό, αργά ή γρήγορα, μπορεί να γίνει εξαντλητικό.
Ο νάρκισσος συνήθως καταλήγει μόνος ή σε σχέσεις επιφανειακές. Και ίσως αυτό να είναι απόλυτα λογικό. Γιατί όταν μια ζωή κολλάς στην εικόνα, μαθαίνεις να κοιτάς την επιφάνεια. Και όταν κοιτάς συνεχώς την επιφάνεια, δυσκολεύεσαι να ανακαλύψεις το βάθος.
Γιατί τελικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα του ναρκισσιστή δεν είναι ότι κοιτάζει πολύ τον εαυτό του στον καθρέφτη. Είναι ότι χρειάζεται διαρκώς τα μάτια των άλλων για να αισθανθεί ότι αξίζει.
