Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δεν θέλω εξηγήσεις.
Δεν με νοιάζει πια το “δεν ήξερα τι να κάνω” ή το “δεν ήθελα να σε πιέσω”.
Ξέρω μόνο πως όταν λύγισα, όταν πονούσα, όταν έψαχνα ένα στήριγμα – εσύ δεν ήσουν εκεί.
Κι αυτό μου είναι αρκετό.
Όποιος δεν στάθηκε πλάι μου όταν τον είχα ανάγκη,
δεν δικαιούται ούτε “γεια”.
Ούτε βλέμμα.
Ούτε θέση ξανά στο τραπέζι της καρδιάς μου.
Κι όχι, δεν είναι εκδίκηση.
Δεν είναι θυμός.
Είναι το όριο που έμαθα να βάζω,
γιατί ο εαυτός μου κουράστηκε να συγχωρεί όσους φεύγουν όταν αρχίζει η καταιγίδα
και επιστρέφουν μόνο για τον ήλιο.
Γιατί τότε σε χρειαζόμουν.
Όχι να μου λύσεις τα προβλήματα.
Αλλά να σταθείς.
Να μου πεις “είμαι εδώ, μη φοβάσαι”.
Να μη χαθείς πίσω από αόριστες δικαιολογίες και βολικές αποστάσεις.
Είναι εύκολο να λες “σε νοιάζομαι” όταν όλα πάνε καλά.
Αλλά η αγάπη – κάθε είδους – μετριέται στα δύσκολα.
Εκεί που δεν έχει λάμψη, μόνο κούραση και πόνο.
Εκεί φανερώνονται οι άνθρωποι που αξίζουν.
Και εκεί αποκαλύπτονται όσοι ήταν απλώς περαστικοί.
Δεν κρατάω κακία.
Δεν είμαι από αυτούς.
Αλλά κρατάω μνήμη.
Και η μνήμη μου είναι καθαρή.
Κρατάει εκείνους που έμειναν,
κι αφήνει απέξω όσους έφυγαν όταν δεν έπρεπε.
Μη μου ζητάς λοιπόν ένα “γεια” από ευγένεια.
Δεν το έχω.
Γιατί εσύ δεν είχες ένα “είμαι εδώ” όταν το είχα ανάγκη.
Και τελικά, δεν είναι τα λόγια που πληγώνουν περισσότερο.
Είναι η απουσία, όταν πονούσες και κανείς δεν άκουσε το μέσα σου να φωνάζει.
