Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν είναι πια κορίτσι.
Είναι γυναίκα.
Και πίστεψέ με… δεν ψάχνει πια να σωθεί από πρίγκιπες.
Έχει σωθεί μόνη της πολλές φορές για να ξέρει ότι τα παραμύθια γράφονται αλλιώς.
Όχι με άλογα και κάστρα, αλλά με σιωπές που έσπασαν, με λάθη που πλήρωσε, με καρδιές που μάζεψε απ’ το πάτωμα.
Δεν τρώει πια τα «θα δούμε».
Δεν μένει στα «είμαι μπερδεμένος».
Δεν συγκινείται από ωραία λόγια αν δεν συνοδεύονται από πράξεις.
Την αλήθεια τη θέλει ωμή, ακόμα κι αν πονάει.
Γιατί έμαθε πως ο μεγαλύτερος πόνος είναι αυτός που ντύθηκε αγάπη και στο τέλος δεν ήταν τίποτα.
Θα την καταλάβεις όταν τη συναντήσεις.
Στα μάτια της δεν υπάρχει προσμονή, υπάρχει καθαρό βλέμμα.
Στη φωνή της δεν θα ακούσεις παράπονο.
Θα ακούσεις μόνο: “Πες μου την αλήθεια. Όποια κι αν είναι.”
Αν τη θες, να είσαι εκεί.
Όχι όταν σου περισσεύει χρόνος. Όχι όταν όλα πάνε καλά.
Να είσαι εκεί και στα εύκολα και στα ζόρικα.
Να τη βλέπεις όπως είναι. Και να μένεις.
Γιατί η γυναίκα που ξύπνησε απ’ το παραμύθι,
δεν ξανακοιμάται με ψέματα.
Δεν παίζει με «ίσως».
Δεν ρισκάρει ξανά την καρδιά της για κάποιον που δεν ξέρει τι θέλει.
Ή θα είσαι αλήθεια — ή τίποτα.
Μην προσπαθήσεις να την εντυπωσιάσεις.
Μην την πείσεις.
Απλώς, στάσου αντρίκια απέναντί της.
Και πες την αλήθεια σου.
Από ‘κει ξεκινάνε όλα.
Ή από ‘κει τελειώνουν.
