Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Ήθελα ένα βράδυ να έρθω κρυφά την ώρα που κοιμάσαι έτσι ως δια μαγείας να ξαπλώσω δίπλα σου για ένα λεπτό, να σε χαϊδέψω τρυφερά χωρίς να σε τρομάξω.
Να ανοίξεις τα μάτια σου να μου χαμογελάσεις όπως έκανες πάντα, και να σε πάρω από το χέρι για να σου δείξω τη μπορεί να κάνει η αγάπη.
Όχι αυτή σαν την δική μας η πραγματική, η αληθινή αγάπη, αυτήν που εσύ και εγώ το μόνο που καταφέραμε ήταν να την ονειρευτούμε και όχι να την ζήσουμε.
Θα ήθελα να σε πάω λίγο πίσω εκεί που ακριβώς συναντήθηκαν για πρώτη φορά οι ψυχές μας σε αυτόν τον κόσμο.
Εκεί που χωρίς αμήχανα βλέμματα καταλάβαμε ότι γνωριζόμασταν πολλές ζωές πριν και έμελλε να συναντηθούνε εκείνη ακριβώς την στιγμή.
Δεν υπάρχει σωστή στιγμή όμως, αυτά είναι δικαιολογίες, σωστές στιγμές είναι όλες, θέλω υπάρχουν και επιλογές, και εμείς τις κάναμε.
Θα ήθελα να σε πάω σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν που εσύ και εγώ κρατήσαμε όλες μας τις υποσχέσεις.
Υποσχέσεις καρδιάς και όχι λογικής, γιατί η λογική εκεί μοιάζει παράλογη, παράδοξη, ακριβώς δηλαδή το αντίθετο με αυτόν τον κόσμο όπου η λογική υπερβαίνει τα θέλω τις καρδιάς.
Θα ήθελα να σε πάω εκεί όπου όσοι κατάφεραν να πάνε μαζί εκεί ζούνε ευτυχισμένοι τώρα, έτσι όπως ακριβώς είχαμε υποσχεθεί εσύ και εγώ.
Όμως τι λέω; Δεν έχεις ιδέα τι λέω, γιατί εάν είχες θα ήμασταν εσύ και εγώ εκεί, μαζί.
Μου την χρωστάς αυτήν την βόλτα..
