Γράφει η Έφη Παναγοπούλου
Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά
η μοναξιά τους παγώνει,
πηγαίνουν στο σινεμά
για να μη νοιώθουν μόνοι…
Σίγουρα θα έχεις συναντήσει ανθρώπους στη ζωή σου που έχουν την μοναξιά φίλη τους και την σιωπή όπλο τους, γιατί θεωρούν ότι έτσι θα είναι ήσυχοι από όσα τους βαραίνουν. Δεν μπορούν απλά να καταλάβουν πως ό,τι έχουμε μέσα μας το κουβαλάμε όπου και να είμαστε, με όποια παρέα και να είμαστε.
Να, βλέπεις, τον έρωτα πάντα είχα σαν σημαία στην ζωή μου. Να κοιτάς γύρω σου, να έχεις ανοιχτά όλα τα μαγνητικά σου πεδία. Να βλέπεις τον έρωτα σε όλες τις μορφές του, από ένα λουλούδι που θα πάρεις έως ένα χαμόγελο. Από ένα τραγούδι που θα σου στείλει, μέχρι μια καλημέρα. Εκεί είναι ο έρωτας, στις στιγμές.
Έχεις γνωρίσει ανθρώπους που ενώ είναι μαζί σου, δίπλα σου, ταυτόχρονα είναι αλλού, εκεί μακριά στις δικές τους έννοιες; Θεωρητικά είναι δίπλα σου, γελάνε μαζί σου, σε ακούνε, αλλά ουσιαστικά είναι αλλού. Στη δική τους φυγή, στα δικά τους όνειρα, μακριά από εσένα, μακριά από το τώρα. Έχεις γνωρίσει ανθρώπους που αγαπάνε πολύ, αλλά ταυτόχρονα αδιαφορούν πολύ; Σε νοιάζονται με το δικό τους τρόπο, όχι όπως θες εσύ. Είτε το δέχεσαι είτε φεύγεις. Θέλουν πάντα να είναι στο επίκεντρο. Είναι αρκετά εγωιστές για να σου πουν αν σε αγάπησαν, και ενώ τους δείχνεις τον έρωτα με όλο σου το είναι, με την ψυχή σου, με τα λόγια σου, με τις πράξεις σου, αυτοί σε κλείνουν σε κουτάκια και σε κλειδώνουν. Σφραγίζουν το κουτάκι με πολλές κλειδαριές, να μην ανοιχτεί ποτέ. Και μένεις να αναρωτιέσαι αν αυτό που πήρες ήταν το λίγο σου ή το πολύ τους.
Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά
η μοναξιά τους παγώνει…
Βλέπεις στοιχεία του εαυτού σου σε αυτό το κείμενο; Συγχώρα με, αλλά ίσως ήρθε η ώρα να ανοίξεις τα κουτάκια που έχεις κλείσει. Δείξε αγάπη όπου πρέπει, όπου αξίζει. Δες με τα μάτια της ψυχής σου και όχι με αυτά της λογικής. Δες τον έρωτα που σου δίνεται απλόχερα. Κάποιοι δίπλα σου σε αγαπάνε. Μην τους κλείνεις την πόρτα.
Αν πάλι σε αυτό το κείμενο βλέπεις στοιχεία ανθρώπου που αγάπησες, πάλι συγχώρα με, γιατί αυτοί οι άνθρωποι είναι σπουδαίοι αλλά για αυτούς που μπορούν να αντέξουν αυτό που προσφέρουν. Οι υπόλοιποι εμείς που είμαστε λίγο πιο ευαίσθητοι, λίγο πιο γκρινιάρηδες, που θέλουμε το πολύ, καλό είναι να κρατήσουμε αποστάσεις από αυτούς τους ανθρώπους. Όχι γιατί δεν τους αγαπάμε εμείς. Αλλά γιατί μπορεί εκείνοι να μη μας αγάπησαν ποτέ.
Να βλέπεις τον έρωτα.
Να μιλάς για τον έρωτα.
Να αγαπάς από έρωτα.
