Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Tα χρόνια πέρασαν και η ζωή μου άλλαξε. Τα όνειρά μου έγιναν πραγματικότητα και η καθημερινότητά μου πήρε ένα δρόμο δικό της, ήσυχο, ανέμελο χωρίς σκέψεις να βασανίζουν το μυαλό μου και σκαμπανεβάσματα με μισοτελειωμένες ιστορίες σαν τη δική μας.
Οι επιλογές μου ολοκληρώθηκαν σε έναν κόσμο ενάντια σε όλους. Η επαγγελματική μου πορεία συνεχίζεται με εκείνο το ρυθμό που είχε όταν πρωτογνωριστήκαμε, σιγά και ανοδικά.
Πολλές από τις προσδοκίες μου, κατάφερα να τις κάνω αληθινές και άλλες τις άφησα στην άκρη μη μπορώντας να ανταπεξέλθω στα καθήκοντά τους. Μέχρι να φτάσω όμως στο επιθυμητό αποτέλεσμα που νοσταλγούσα περπάτησα σε δρόμους δύσκολους, πατώντας πάνω σε αγκάθια και ρίχνοντας πέτρες σε όποιο σκυλί έβρισκα στο δρόμο μου, με μοναδικό μου όπλο τη μορφή σου που με κρατούσε ακμαία σε κάθε προσπάθεια που έκανα. Με την εικόνα σου χαραγμένη στο μυαλό μου να μου δίνει δύναμη να συνεχίσω τονίζοντας πάντα τη τελευταία λέξη που μου είπες πριν χωριστούμε: « Ότι και να κάνεις θα μαι πάντα εδώ» και εγώ συνέχιζα, μέχρι που έφτασα εκεί που ήθελα και σε ξέχασα.
Ξέχασα να κοιτάζω γύρω μου μήπως και φανείς. Ξέχασα πως είναι να βγαίνω κάθε φορά στο δρόμο και να φοβάμαι μήπως σε συναντήσω στην επόμενη στροφή. Ξέχασα πως είναι να τρέμουν τα πόδια μου κάθε φορά που η οθόνη του κινητού μου θα άναβε εκείνο το φως της κλήσης σα να περιμένει από κάπου να φανείς.
Ξέχασα τη φωνή σου, το χτύπο της καρδιάς σου, εκείνα τα «σ’ αγαπώ» και τα «πάντα» που έλεγες κάθε φορά που θα σε φιλούσα τρυφερά. Ξέχασα όλα αυτά που θρέφονταν μέσα μου για να ζωντανέψουν τη πιο κρυφή μου επιθυμία και τον πιο ζωντανό μου πόθο να σε ξαναδώ.
Ομολογώ πως τίποτα δε σε αναζητά πια, τίποτα δε σε ψάχνει, δε μιλά για σένα, όλα έμειναν κρυμμένα μέσα στο σκοτάδι και χαμένα στο πουθενά.
Δε σε θυμάμαι άλλο πια, ανήκεις στο παρελθόν, επειδή εκείνο το αδοκίμαστο δε το τόλμησες ποτέ, δε το διεκδίκησες, το φοβήθηκες και δείλιασες κρυμμένος σε ένα χωμάτινο λαγούμι να κυνηγάς όνειρα ανεκπλήρωτα που δεν είχαν καν το όνομά μας.
Γι αυτό είναι νωρίς αγάπη μου ακόμα, είναι νωρίς να μιλώ για μια αγάπη σα τη δικιά μας που δεν είχε ούτε αρχή ούτε τέλος.
