Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Θα ξέρεις ότι μπορεί να φύγει. Θα ξέρεις πως τίποτα δεν τον υποχρεώνει να μείνει, πως το «πάντα» είναι μια μεγάλη κουβέντα που συνήθως τη λέμε όταν είμαστε πολύ ερωτευμένοι για να σκεφτούμε τι σημαίνει. Θα έχεις ήδη αγαπήσει, θα έχεις χάσει, θα έχεις μαζέψει τον εαυτό σου από πατώματα που ορκίστηκες πως δεν θα ξαναβρεθείς. Κι όμως, όταν έρθει εκείνος ο άνθρωπος, θα κάνεις πάλι χώρο.
Αυτό είναι έρωτας. Όχι τα λουλούδια, οι επέτειοι και οι φωτογραφίες δύο ανθρώπων που δείχνουν ευτυχισμένοι. Αυτά είναι τα εύκολα. Έρωτας είναι να ξέρεις το ρίσκο και να μπαίνεις. Να έχεις μάθει πια πόσο άσχημα μπορεί να τελειώσει κάτι και να μην αφήνεις το προηγούμενο τέλος να γράψει την επόμενη αρχή σου.
Είναι να κοιτάζεις μια γυναίκα και να σκέφτεσαι «μπορείς να με διαλύσεις» και παρ’ όλα αυτά να μη φύγεις τρέχοντας. Να της δώσεις χώρο στη ζωή σου, χρόνο από τον χρόνο σου, αλήθειες που δεν λες εύκολα. Να σε δει όταν δεν είσαι δυνατός, σίγουρος, τακτοποιημένος. Να μη χρειάζεται να παίζεις τον άντρα που τα αντέχει όλα, γιατί μαζί της μπορείς επιτέλους να παραδεχτείς ότι μερικά πράγματα δεν τα αντέχεις.
Αυτό είναι το δύσκολο. Να αφήνεσαι χωρίς να ξέρεις αν θα πιαστείς.
Κι αν κάποτε φύγει; Θα πονέσεις. Μπορεί πολύ. Δεν υπάρχει έξυπνος τρόπος να το αποφύγεις. Υπάρχει μόνο ένας τρόπος να είσαι βέβαιος ότι κανείς δεν θα σου ραγίσει την καρδιά. Να μην τη δώσεις ποτέ σε κανέναν. Αλλά αυτό δεν το λέω ζωή. Το λέω αναμονή.
Προτιμώ να ξέρω τι μπορεί να μου κοστίσει ένας άνθρωπος και να τον αγαπήσω έτσι κι αλλιώς. Όχι επειδή πιστεύω ότι θα μείνει για πάντα. Επειδή σήμερα είναι εδώ κι εγώ είμαι εδώ ολόκληρος. Χωρίς εφεδρείες, χωρίς μισές κινήσεις, χωρίς το ένα πόδι στην έξοδο.
Να φοβάσαι και να μένεις. Να ξέρεις και να τολμάς.
Αυτό είναι έρωτας.
