Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Φορές που οι σκέψεις σου μπερδεύονται, σμίγουν οι όμορφες αναμνήσεις με τις άσχημες και εκείνο το “αλλά” που δεν ξέρεις πως στο σκασμό θα το διαχειριστείς.
Γιατί πάντοτε υπάρχει το άτιμο.
Και σε καμία περίπτωση η σκέψη σου δεν ολοκληρώνεται δίχως αυτό.
Σε σκέφτομαι αλλά.
Μου λείπεις αλλά..
Σε συγχωρώ αλλά…
Και πόσα ακόμα, και όσα χρόνια να περάσουν το παζλ μένει ακατάστατο μέσα σου και η μάχη συνεχίζεται μέχρι να ξοφλήσεις ψυχολογικά.
Τρέχεις να καλύψεις τα κενά του ναι αλλά;.
Στο τέλος διαπιστώνεις πως ο χρόνος είναι αμείλικτος και εκπτώσεις δεν σου κάνει .
Αποδέχομαι πως μάλλον αυτό είναι το τίμημα για όσα δεν πρόλαβαν να ειπωθούν, για όσα ειπώθηκαν αργά.
Εσύ το «αλλά» δεν το συμπαθούσες ποτέ.
Καμιά φορά σου έλεγα ότι αυτό είναι η απόδειξη πως μέσα σου υπάρχουν ακόμη δύο αλήθειες που παλεύουν να συνυπάρξουν.
Σε αγάπησα, αλλά με πλήγωσες.
Σε έχασα, αλλά σε κουβαλάω.
Σε συγχώρεσα, αλλά δεν ξέχασα.
Προχώρησα, αλλά ένα κομμάτι μου έμεινε πίσω.
Εγώ τα έχω συνηθίσει, τα έχω αποδεχτεί όλα αυτά.
Εσύ δεν ξέρω τι στοχάζεσαι.
Να τα έχεις όλα για πάρτη σου δεν γίνεται.
Το παζλ μπορεί να μείνει για λίγο ακατάστατο.
Κάποια κομμάτια μπορεί να μη βρουν ποτέ τη θέση τους.
Και ούτε χρειάζεται.
Υπάρχουν πράγματα που ποτέ δεν θα ολοκληρωθούν.
Στο μεταξύ όσο ψάχνεις το «γιατί», το «αλλά» σε έχει τσακίσει στα δύο, και νομίζεις πως είναι μια λέξη μόνο σε μια πρόταση.
Νομίζεις.
Σε σκέφτομαι.
Και αυτό, πλέον, μου αρκεί.
Αλλά μόνο αυτό.
