Γράφει η Λία Ευαγγελίδου
Φοβάμαι σου ψιθυρισα.
Και άνοιξες την αγκαλιά σου και με κράτησες σφικτά. Μου ζήτησες να σου πω τι φοβάμαι και σου είπα ότι φοβάμαι τα όνειρα και τα μεγάλα λόγια.
Τα μάτια μου πλυμμηρισαν με δάκρυα. Με το χέρι σου μου τα σκούπισες τρυφερά και με άφησες να σου ανοίξω την καρδιά μου.
Σου είπα ότι κουράστηκα ότι θέλω πάλι να χαμογελάω θελω στο μυαλό μου να έχω όμορφες σκέψεις.
Εγω είμαι εδώ μου είπες. Και με κράτησες ακόμα πιο σφικτά. Και τότε οι σκέψεις μου πήραν σάρκα και οστά και οι λέξεις χειμμαρος ξεχυθηκαν από το στόμα μου.
Σου μίλησα και τα δάκρυα μου έτρεχαν ασταμάτητα από τα μάτια μου.
Παράπονο μου όμορφο, σε άκουσα να λες.
Πες μου τι θες κορίτσι μου;
Στην ερώτηση σαστισα. Πότε δεν με ρώτησε κάνεις τι θέλω. Αυτή η ερώτηση ήταν αποκλειστικά δική μου πάντα.
Τι θέλω; Υπάρχει άραγε άνθρωπος να σε ακούσει; Να σε νιώσει; Να δει τι θες και να σε νοιάζεται ;
Εγώ, μου απάντησες.
Εσκυψα το κεφάλι και δεν σε πίστεψα. Βλέπεις από λόγια ήμουν χορτασμενη. Άρχισα να σου λέω τις κρυφές επιθυμίες μου.
Θέλω πράξεις σου είπα. Μόνο αυτές μιλάνε στην καρδιά μου πλέον.
Γινε ο λόγος να χαμογελάω. Μπορεις;
Γίνε η όμορφη σκέψη μου κι εγώ θα σου χαρίσω την ψυχη μου, έστω ότι απέμεινε πλέον..
Βλεπεις καταφερα και κράτησα το καλύτερο κομμάτι της για εκείνον τον έναν που θα έρθει να με πάρει από το χέρι και θα πιστεύει όσο κι εγώ στη δύναμη του μαζί.
Γίνε εκεινος λοιπόν, αυτός ο ένας, ο μοναδικός.
Δεν ζητάω πολλά.
Να με κερνας αγάπη και να μεθαω από τα φιλιά σου.
Στο δικό μου κόσμο αυτό αρκεί.
Γίνε η καλημέρα μου και η καληνύχτα μου.
Γίνε ο λόγος που αναπνέω.
Γίνε το χάδι που θα στεγνώσει τα δάκρυα των ματιών μου και θα γαληνεψει τον πονο της ψυχης μου.
Γίνε η ζωή μου όλη.
Ενωσε τα κομματια της ψυχης μου, που ποδοπατηθηκε από επιδοξους πρίγκιπες που έρχονταν στο δρόμο μου και ξεφτιλιζαν την έννοια της αγάπης.
Ανοιξε την αγκαλιά σου να μπω μέσα και κρατάμε σφικτά.Να από εκείνες τις αγκαλιές θέλω που σε κάνουν να ξεχνάς τα πάντα.
Γίνε η ελπίδα μου για ένα αύριο πιο όμορφο, χωρίς φόβους χωρίς ανασφάλειες.
Διωξε τους εφιάλτες που με βασανίζουν τα βράδια και βάλε στη θέση τους όνειρα γεμάτα από αγάπη κι εκείνο το μαζί που ποθώ και που τόσο λαχταρω.
Διώξε τη θλίψη που έχει γεμίσει την ψυχή μου και βάλε στη θεση της χαρά.
Χαρά, ξεχασμένη λέξη από καιρό για μένα…
Διέγραψε απο την μνημη μου καθε στραπατσο, καθε λαθος που το ονόμαζα ευκαιρία μέσα στην αφέλεια μου και που φεύγοντας έπαιρνε κι ένα κομμάτι από την τόσο ταλαιπωρημένη καρδιά μου.
Θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθω χωρίς πρέπει,χωρίς ίσως, χωρίς φόβο.
Δεν θέλω άλλες δεύτερες σκέψεις στο μυαλό μου.
Κράτα μου το χέρι σφικτά και πάμε στο δικό μας παραμύθι. . Ένα παραμύθι γεμάτο στοργή και αγάπη, ένα παραμύθι αληθινό.
Γίνε η έμπνευση μου για να γίνω αυτό που μπορώ να είμαι.
Και μπορώ να γινω τα πάντα για σένα αρκεί να το αξίζεις.
Γίνε ο άνθρωπος μου στο τώρα, στο μετα και στο παντα!!
Κέρδισε με λοιπόν κι εγώ θα σου χαρίσω τον κοσμο όλο.
Σου το ορκίζομαι ματιά μου!
Και σαν τελείωσαν τα λόγια μου σήκωσα το βλέμμα μου και σε κοίταξα βαθιά στα μάτια.
Τα λόγια σου βάλσαμο στην καρδιά μου.
Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα κορίτσι μου, είπες.
Είσαι αυτό που ονειρευομαι και είσαι εδώ.
Σε κρατώ στην αγκαλιά μου και ξερω, νιώθω το τρέμουλο στο κορμί σου και τα αναφυλητα σου σκίζουν την καρδιά μου.
Άφησε με μόνο να πάρω τους φόβους σου. Μεινε μέσα στην αγκαλιά μου κι εγώ ειμαι εδώ.
Έκλεισα τα μάτια και ξαφνικά ο φόβος εξαφανίστηκε και στη θέση του ήρθε μια ζεστασιά, μια γαλήνη.
Κοίταξα ψηλα κι ευχαρίστησα τον Θεό.
Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω.
Ένας άνθρωπος που από τα συντρίμμια της ζωής μου κατάφερε να με γεμίσει με ελπίδα. Μου μίλησε για όνειρα και θελησε να μου τα κάνει δώρο. Ένας άνθρωπος που κατάφερε να με κάνει και πάλι να γελάσω και να τολμήσω παλι να ονειρευτω.
