Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Το τρομακτικό δεν είναι πως ό,τι αγαπάς μπορεί να φύγει. Αυτό το ξέρεις. Μεγάλωσες αρκετά για να μάθεις ότι οι άνθρωποι δεν έρχονται με εγγύηση και οι σχέσεις δεν έχουν συμβόλαιο αορίστου χρόνου. Το τρομακτικό είναι άλλο.
Όταν αγαπάς κάποιον πραγματικά, του δείχνεις ακριβώς πού πονάς. Του δίνεις πρόσβαση σε μέρη που κρατούσες χρόνια κλειστά και, χωρίς να το καταλάβεις, του μαθαίνεις πώς μπορεί να σε διαλύσει. Ξέρει τι φοβάσαι, τι σε κάνει να λυγίζεις, ποια λέξη θα σε γονατίσει και ποια σιωπή θα σε τρελάνει. Κι εσύ του τα είπες.
Όχι επειδή ήσουν αφελής. Επειδή τον εμπιστεύτηκες. Αυτή είναι η συμφωνία που κανείς δεν διαβάζει πριν ερωτευτεί. Δεν δίνεις μόνο τα ωραία σου. Παραδίδεις και τα ευάλωτα. Κι αν κάποτε ο άνθρωπος που ήξερε πώς να σε ηρεμεί αποφασίσει να χρησιμοποιήσει όσα ξέρει για να σε πονέσει, δεν υπάρχει άμυνα.
Το χτύπημα έρχεται από μέσα. Από κάποιον που είχε ήδη περάσει τις γραμμές σου επειδή εσύ του άνοιξες. Γι’ αυτό μετά από έναν μεγάλο έρωτα λες ότι δεν θα ξαναδοθείς έτσι. Θα προσέχεις. Θα κρατάς αποστάσεις. Θα φεύγεις πρώτος. Ωραία θεωρία. Μόνο που αυτό δεν είναι προστασία. Είναι φόβος με καλό PR.
Γιατί αν μπεις στην επόμενη σχέση κρατώντας πάντα ένα κομμάτι σου έξω για ώρα ανάγκης, μπορεί να μη διαλυθείς ποτέ ξανά, αλλά δεν θα έχεις αγαπήσει κιόλας. Κι εγώ, όσο μεγαλώνω, καταλαβαίνω κάτι που παλιότερα δεν ήθελα να δεχτώ. Δεν υπάρχει τρόπος να αγαπήσεις με ασφάλεια. Ή θα μπεις μέσα ή θα κοιτάς από την πόρτα.
Ναι, μπορεί να φύγει. Μπορεί να πάρει όσα του εμπιστεύτηκες και να τα κάνει πληγή. Αυτό είναι το ρίσκο. Αλλά δεν θέλω να περάσω τη ζωή μου περήφανος που κανείς δεν κατάφερε να με πονέσει. Θα σήμαινε πως κανέναν δεν άφησα να φτάσει αρκετά κοντά.
