Γράφει η Γεώρα
Ήσουν το μεγαλύτερο μου ελάττωμα.
Ήσουν η αδυναμία μου. Η αχίλλειος πτέρνα μου. Ήσουν το μεγαλύτερο ελάττωμά μου, που αγάπησα πολύ. Που του χάρισα χρόνο και χώρο στη ζωή μου και δεν λογάριαζα τίποτα. Ούτε καν τις πληγές που θα μπορούσες να μου ανοίξεις. Ήσουν ένα λάθος μου. Ένα λάθος μου που ερωτευόμουν. Δεν ξέρω πως γίνεται αυτό. Πως μπορείς να δίνεις αγάπη σε ότι σε τσακίζει.
Για σένα όμως αγάπη μου θα ρίσκαρα! Θα ρίσκαρα χωρίς να σκεφτώ τις συνέπειες. Γιατί έτσι κάνεις όταν αγαπάς. Δεν μπορείς να πηγαίνεις με το ζύγι. Αυτό δεν είναι αγάπη, μα σχέση συναλλαγής. Γι’αυτό και εγώ σου είχα φυλάξει τις ομορφότερες μέρες μου, σου είχα ετοιμάσει ταξίδια ασημένια και χρυσά.
Δεν φοβόμουν τις πληγές σου, την πλευρά σου την προδομένη. Δεν φοβόμουν την αλλαγή σου. Σε αγάπησα ολόκληρο. Με όλα σου τα ψεγάδια. Αλλά μέχρι εκεί.
Γιατί εσύ για μένα ήσουν ελάττωμα. Ελάττωμα από τα θανάσιμα. Αν και σε αγκάλιασα δεν το είδες. Και ξαφνικά δημιουργήθηκε ένα κενό μέσα μου. Ένα κενό που με τραβούσε στην δική του παγωμένη αγκαλιά. Με ρήμαζε, με σκότωνε μέρα τη μέρα.
Ώσπου μια μέρα, αποφάσισα να μην σε έχω πια κομμάτι της ζωής μου. Μπορεί να σε αγαπούσα μα πιο πολύ αγαπούσα εμένα! Με έχουν μάθει να δίνω αλλά σε καμιά περίπτωση αυτό να μην φθείρει, να μην τρώει εμένα! Έτσι σε διέγραψα! Γιατί έχανα εμένα! Και από όλα αυτά που σου είχα φυλάξει, όλα τα χάρισα σε εμένα, τίποτα δεν άφησα για σένα. Γιατί τίποτα δεν άξιζες!
Και όσο και αν η αγκαλιά σου ήταν ζεστή και γνώριμα αναγκαία, ήταν πληγή για μένα!
Δεν θέλω συγγνώμη, ούτε παρακάλια. Εγώ επέλεξα να δώσω σε εσένα και δεν το μετάνιωσα. Μα αγάπη μου ήσουν το ελάττωμά μου. Η αχίλλειος πτέρνα μου! Ήσουν το λάθος μου! Η αδυναμία μου!
Το πλήρωσα! Πόνεσα, έπεσα, μα σηκώθηκα! Δεν μετάνιωσα! Τώρα πλέον όμως είσαι το παρελθόν μου γιατί εγώ το επέλεξα!
Γιατί μπορεί να ήσουν το ελάττωμά μου, μα έχω και άλλο, έμαθα να αγαπάω και εμένα! Και αυτό, ναι για κάποιους, όπως έλεγες και εσύ, είναι ελάττωμα! Γιατί χάνουν τη θέση που μπορεί να έχουν στη ζωή κάποιου άλλου! Γιατί δεν μπορούν να διαχειριστούν το γεγονός πως εξαιτίας της αγάπης που μπορεί να τρέφει κάποιος για τον εαυτό του, θα χάσει την θέση που κατέχει. Γιατί τον εαυτό μας πρέπει να τον προσέχουμε σαν κόρη οφθαλμού. Διότι αν εκείνος πληγωθεί, τότε τα έχεις χάσει όλα! Έχεις χάσει εσένα και θα πρέπει να ξεκινήσεις να σε βρεις πάλι! Και να σου πω και την αλήθεια μου δεν με ενοχλεί αν εσύ αυτό το θεωρείς ελάττωμα, εγώ το λεώ υπερηφάνεια! Αλλά θέλω να πρόσεξεις την διαφορά, χάνεις την θέση που έχεις στη ζωή κάποιου εξαιτίας των δικών σου πράξεων. Αυτό φρόντισε να μην το ξεχάσεις ποτέ!
Ήσουν το μεγαλύτερό μου ελάττωμα, που πλέον ανήκεις στο παρελθόν!
