Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Γνώρισε στη ζωή της πολλούς.
Με άλλους έζησε πολύ, με άλλους για μια νύχτα μόνο.
Έμαθε μαζί τους. Είδε, ένιωσε, έδωσε, πήρε, έχασε, χόρτασε.
Με άλλους απλώς ευχαριστήθηκε και με τους πιο πολλούς ξενέρωσε.
Μαζί του όμως ήταν αλλιώς.
Πρωτόγνωρα, διαφορετικά, λες και έβλεπε αρσενικό πρώτη φορά στη ζωή της.
Μαζί του χαμογέλασε.
Φόρεσε τα χρώματα του δειλινού και χόρευε στο ηλιοβασίλεμα κάθε φορά που έφεγγε.
Ήταν ξεχωριστός, φαινόταν, φορούσαν το ίδιο άρωμα στη ψυχή.
Οι ματιές τους καθρέφτιζαν έναν άλλο, δικό τους εαυτό.
Ακτινοβολούσαν από χαρά και έβλεπαν όνειρα για δύο.
Τραγουδούσαν παρέα και έλαμπαν κάτω από το φως του φεγγαριού.
Ήταν ο ένας για τον άλλο και οι δυο μαζί για έναν.
Αγαπήθηκαν από το πρώτο ραντεβού και ενώθηκαν σε μια βραδιά.
Φρόντιζαν τη σχέση τους καθημερινά και εξιστορούσαν στιγμές ζωής μέχρι που τους έπαιρνε ο ύπνος.
Μαζί του όλα ήταν αλλιώς.
Ακόμα και η μέρα είχε άλλο φως, η νύχτα άλλον αέρα, και τα παραμύθια που διάβαζε μικρή είχαν πάρει σάρκα και οστά.
Τίποτα ίδιο με αυτόν αλλά και τίποτα διαφορετικό χωρίς εκείνον.
Γιατί αυτός ήρθε για να μείνει.
