Γράφει η Σοφία Παπαηλιαδου
Είναι το «όχι» που δεν τόλμησαν να πουν.
Η φλόγα που ξέρει πως θα γίνει στάχτη.
Το πάθος που δεν υπόσχεται τίποτα.
Η σιωπή που φωνάζει πιο δυνατά από τις λέξεις.
Τους έδεσε το ένστικτο.
Τους λύγισε η ανάγκη.
Τους κράτησε το τίποτα.
Δεν είναι εραστές. Δεν είναι φίλοι. Δεν είναι σύντροφοι.
Οι εραστές ζητάνε κάτι. Εκείνοι όχι.
Οι φίλοι είναι εύκολη εξίσωση. Εκείνοι δεν είναι εύκολοι.
Οι σύντροφοι χτίζουν μέλλοντα. Εκείνοι γκρεμίζουν παρόντα.
Είναι το κενό ανάμεσα στις λέξεις.
Ούτε μαζί. Ούτε ξένοι.
Κάτι άπιαστο. Κάτι που δεν αναζητά το φως.
Εκεί που οι άλλοι βλέπουν ρόλους και ορισμούς, εκείνοι ζουν σιωπηλές εκρήξεις.
Εκεί που οι άλλοι ψάχνουν εγγυήσεις, εκείνοι βυθίζονται σε στιγμές που δεν έχουν αύριο.
Κομμάτια από όσα δεν τόλμησαν να γίνουν.
Θραύσματα από όνειρα που ούτε καν ομολογήθηκαν.
Στιγμές που μοιάζουν με αιωνιότητες.
Βλέμματα που μιλάνε για όλα όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Μια ιστορία που γράφτηκε με αποσιωπητικά…
και συνεχίζει να γράφεται κάθε φορά που κλέβουνε λίγη ζωή από το τέλος τους.
Γιατί μερικές σχέσεις δεν χρειάζονται όνομα.
Μόνο σιωπή, ένστικτο και δυο ψυχές που ξέρουν ότι είναι καταδικασμένες να καούν —
μα επιλέγουν να το κάνουν μαζί.
