Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Πάνω στο χαρτί της αγάπης πολλές λάθος διαδρομές ακολούθησα.
Δίχως μυαλό να λογαριάζει την ταχύτητα.
Απότομες στροφές που η καρδιά πατούσε στην άκρη του γκρεμού χωρίς συναίσθηση του κινδύνου
που ακολουθούσε.
Κομμένα φρένα αδυνατούσαν να σταματούν τα συναισθήματα μου, ανεξέλεγκτες πορείες ακολουθούσα. Πολλές επικίνδυνες προσπεράσεις πραγματοποίησα, χωρίς κανένα φόβο, χωρίς καμιά ανασφάλεια και δισταγμό σε κάθε σχέση που δημιουργούσα.
Ήθελα να ζήσω στο έπακρο την κάθε στιγμή μαζί τους και ας μην είχα καλούς συνοδηγούς μαζί μου, γέμιζα το ντεπόζιτο με όνειρα και όπου έβγαινε αφήνοντας τους δείκτες του χρόνου να αγγίξουν το κόκκινο του πάθους.
Πολλές φορές έχω ακούσει από φίλους, γνωστούς, αγνώστους
να τα βάζουν με τον εαυτό τους για σχέσεις που δεν προχώρησαν ενώ έδωσαν τόσα σε αυτές που δεν το άξιζαν.
Και τι έγινε λοιπόν;
Χτύπησε η ψυχή σας;
Ένα σκληρό τρακάρισμα συναισθημάτων σε έναν τοίχο βάφοντας τις στιγμές με κόκκινο χρώμα και μετά η φοβία να ξανά πιάσουν το τιμόνι μην πληγωθούν ξανά, μα αν δεν παλέψεις να βρεις την δική σου πορεία τότε τι αξίζει;
Αν δεν ζήσεις αυτό που πιστεύεις την συγκεκριμένη στιγμή που το ένιωσες τότε τι έχεις ζήσει;
Ποτέ δεν μετάνιωσα για κάθε λάθος διαδρομή που ακολούθησα γιατί κάθε διαδρομή είχε και μια ξεχωριστή πανέμορφη θέα που την έβλεπα μαζί με την κάθε σύντροφο που είχα και γούσταρα.
Κάθε λάθος και μία ξεχωριστή στιγμή ευτυχίας, κάθε λάθος με οδήγησε στο σήμερα.
Κάθε λάθος είχε όνομα.
Κάθε λάθος μια ανάμνηση.
Κάθε λάθος μου ανήκει.
Κάθε λάθος το ασπάζομαι.
Κάθε λάθος το πληρώνω.
Όλα τα λάθη ας είναι δικά μου!
