Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν σου αξίζει ψέμα. Γι’ αυτό θα σου πω την αλήθεια, όσο άσχημη κι αν ακούγεται.
Δεν έφταιξες. Δεν σου έλειπε τίποτα. Δεν ήσουν εσύ το πρόβλημα.
Ήσουν η πιο σωστή αγκαλιά.
Η αγκαλιά που δεν με πίεσε ποτέ, που δεν με έκανε να νιώσω λίγος.
Η αγκαλιά που με δέχτηκε όπως ήμουν, με τα στραβά μου, με τις σιωπές μου, με τις αποστάσεις μου.
Αλλά δεν ήσουν εκείνη.
Και ξέρω πόσο άδικο ακούγεται. Ξέρω πως δεν είναι σωστό να μετριέται η αγάπη έτσι.
Να συγκρίνεται, να στέκεται απέναντι σε μια σκιά από το παρελθόν και να χάνει.
Αλλά κάποιες αγάπες κουβαλάνε ρίζες μέσα μας που δεν κόβονται.
Κάποιες αγκαλιές είναι πατρίδα.
Κι εγώ ανήκω σε εκείνη.
Όχι γιατί δεν ήσουν αρκετή. Όχι γιατί δεν θα μπορούσα να ζήσω μια ζωή δίπλα σου.
Αλλά γιατί, όσο κι αν έμεινα, όσο κι αν προσπάθησα, μέσα μου ήμουν αλλού.
Σε μια άλλη ιστορία. Σε μια άλλη γυναίκα.
Και το κατάλαβα αργά. Όταν είδα πως ό,τι όμορφο είχαμε, ήταν απλά μια προσεκτικά φτιαγμένη εκδοχή του «σχεδόν».
Σχεδόν σε αγάπησα όπως μου άξιζε.
Σχεδόν σε έκανα ευτυχισμένη.
Σχεδόν σε κοίταξα όπως κοίταζα εκείνη.
Αλλά εσύ δεν αξίζεις «σχεδόν».
Αξίζεις κάποιον που να ανήκει σε εσένα, όχι σε μια ανάμνηση.
Κι εγώ δεν ήμουν αυτός. Γιατί όσο κι αν προσπάθησα να σε αγαπήσω όπως σου άξιζε, η καρδιά μου είχε ήδη διαλέξει αλλού.
