Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Ξέρω τι θα πεις. Ότι τον αγάπησες. Ότι προσπάθησες. Ότι έδωσες όλο σου το είναι, ακόμα κι όταν έβλεπες πως δεν σου έδινε πίσω ούτε τα μισά.
Ότι έμεινες γιατί πίστευες πως κάποια στιγμή θα καταλάβει, πως θα αλλάξει, πως θα δει όλα όσα είσαι και θα σε θέλει το ίδιο δυνατά.
Αλλά κοίτα την αλήθεια στα μάτια:
Μερικές φορές δεν είναι αγάπη. Είναι απλά εθισμός σε κάποιον που δεν σε ήθελε αρκετά.
Και η αλήθεια πονάει, αλλά ελευθερώνει.
Δεν ήσουν γι’ αυτόν τίποτα παραπάνω από μια σταθερά στη ζωή του. Μια επιβεβαίωση ότι κάποιος είναι εκεί. Μια αγκαλιά να πέφτει όταν όλα τα άλλα χάνονταν.
Δεν σε έβαλε ποτέ σε προτεραιότητα. Δεν σε διάλεξε ποτέ με όλο του το είναι. Δεν σε αγάπησε όπως σου άξιζε.
Και όμως, εσύ έμεινες.
Γιατί αυτό κάνουν οι εθισμένοι. Μένουν, ακόμα κι όταν κάτι τους σκοτώνει.
Δεν τους νοιάζει αν τους πονάει, αρκεί να έχουν τη δόση τους.
Δεν τους νοιάζει αν αξίζουν περισσότερα, αρκεί να μη νιώσουν το στερητικό.
Αλλά η αλήθεια είναι μία: Ο άνθρωπος που σε θέλει, δεν σε αφήνει να αναρωτιέσαι. Δεν παίζει με το μυαλό σου. Δεν σε κάνει να νιώθεις ανεπαρκής.
Ο άνθρωπος που σε αγαπάει, είναι εκεί. Παρών. Ξεκάθαρος.
Αυτός που δεν είναι, δεν είναι γιατί δεν μπορεί. Είναι γιατί δεν θέλει αρκετά.
Και όταν το καταλάβεις αυτό, τότε θα απελευθερωθείς.
Γιατί η αγάπη δεν είναι να τρέχεις πίσω από κάποιον που δεν γυρνάει να κοιτάξει.
Η αγάπη είναι να σε κοιτάει στα μάτια και να σου λέει «εδώ είμαι». Χωρίς αμφιβολίες, χωρίς παιχνίδια, χωρίς να χρειάζεται να ζητάς το αυτονόητο.
