Γράφει η Ιωάννα Παυλίδου
Φύγε.
Όχι από θυμό. Όχι από αντίδραση. Από επίγνωση.
Φύγε, όχι γιατί τον βαρέθηκες. Αλλά γιατί σε πρόδωσες αρκετά στο όνομά του.
Φύγε, τώρα που για άλλη μια φορά κλήθηκες να υπερασπιστείς την αξία σου μπροστά στα μάτια κάποιου που ποτέ δεν κοίταξε πραγματικά.
Που σε μέτρησε λάθος, γιατί σε μέτρησε με τα δικά του κουτσά μέτρα.
Που πίστεψε πως είσαι δεδομένη, επειδή ήσουν σταθερή.
Που σε πέρασε για “λίγη”, μόνο και μόνο επειδή δεν ήσουν μικρή να παίζεις.
Μη με ρωτήσεις αν σε αγάπησε.
Αν αγαπάς κάτι, δεν το κάνεις να αμφιβάλλει για την αξία του.
Δεν το εξαντλείς. Δεν του ζητάς συνέχεια απόδειξη.
Δεν του παίρνεις χωρίς να του δίνεις.
Μη με ρωτήσεις αν σε κατάλαβε.
Σου φώναζε ότι φταις, ενώ πνιγόταν μέσα στην αδυναμία του.
Σε έκανε να ζητάς συγγνώμες για τη φωνή σου, το χαμόγελό σου, ακόμα και για την ύπαρξή σου.
Και τώρα, φεύγεις.
Όχι για να του δώσεις μάθημα. Αλλά γιατί δεν έχει τίποτα άλλο να σου διδάξει.
Γιατί δεν θέλεις να σε βρει η επόμενη μέρα παλεύοντας να χωρέσεις σε κάτι τόσο στενό, τόσο φτωχό, τόσο ξένο.
Γιατί έδωσες χώρο. Έδωσες χρόνο. Έδωσες και την ψυχή σου.
Ώρα να την πάρεις πίσω.
Φύγε, κορίτσι μου. Και μην κοιτάξεις πίσω.
Όχι γιατί δεν μπορείς…
Αλλά γιατί δεν αξίζει.
