Γράφει Δανάη Χριστοδούλου
Το “σε νοιάζομαι” δεν είναι λέξη της μόδας.
Δεν είναι emoji, ούτε καρδούλες κάτω από μια selfie.
Δεν είναι να με θυμάσαι όταν δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις.
Δεν είναι να με ανεβάζεις story και να με ξεχνάς όταν κλείνει η οθόνη.
Το “σε νοιάζομαι” θέλει κόπο.
Θέλει χρόνο. Θέλει να σε ψάχνει ο άλλος και να σε βρίσκει.
Θέλει να μείνεις εκεί, ακόμα κι όταν δεν έχει τίποτα λαμπερό η στιγμή.
Θέλει να σκύψεις όταν πέφτω. Να πεις «είμαι εδώ» χωρίς να στο ζητήσω.
Να με θυμάσαι όταν όλα πάνε στραβά.
Όχι όταν σε βολεύει.
Να με ρωτάς αν είμαι καλά, όχι επειδή πρέπει, αλλά επειδή πραγματικά το νιώθεις.
Δεν θέλω να μου πεις μεγάλα λόγια.
Θέλω να μου δείξεις μικρές πράξεις.
Ένα μήνυμα στις 2 τα ξημερώματα όταν δεις πως κάτι δεν πάει καλά.
Ένα βλέμμα που να λέει «είμαι δίπλα σου» όταν δεν μπορώ να αρθρώσω κουβέντα.
Μη μου πεις “σε νοιάζομαι” και εξαφανιστείς.
Μη με διαφημίζεις και με ξεχνάς όταν δεν σε βλέπει κανείς.
Δεν είμαι τρόπαιο. Δεν είμαι περιεχόμενο για εντυπωσιασμό.
Αν με νοιάζεσαι, να είσαι.
Όχι να φαίνεσαι.
Το φως του κινητού σβήνει. Η παρουσία μένει.
Το “σε νοιάζομαι” είναι φροντίδα. Είναι επαφή.
Είναι να μη μ’ αφήσεις να χαθώ όταν όλα μέσα μου θολώνουν.
Κι αν δεν το μπορείς αυτό, τότε πες απλώς «σ’ αγαπώ» για το θεαθήναι
και φύγε.
Μην υποκρίνεσαι πως νοιάζεσαι.
Η απουσία, ξέρεις, έχει μεγαλύτερη αλήθεια απ’ ό,τι ένα ψεύτικο «είμαι εδώ».
