Γράφει η Ελένη Κασιμάτη
Μην εμπιστεύεσαι όποιον λέει «δεν είμαι σαν τους άλλους».
Δεν το λένε αυτοί που είναι διαφορετικοί. Το λένε αυτοί που θέλουν απλώς να σε πείσουν.
Να μπουν κάτω από το δέρμα σου, να χαλαρώσουν τις άμυνές σου, να σε κοιμίσουν.
Ο πραγματικά διαφορετικός δεν μιλάει. Δεν υπόσχεται. Δεν έχει ανάγκη να σου αποδείξει τίποτα.
Απλώς είναι. Το δείχνει. Το εννοεί.
Δεν τρέχει να διαχωριστεί απ’ τους «άλλους» γιατί δεν κουβαλάει μέσα του την ενοχή τους.
Αυτός που το λέει…
συνήθως είναι εκείνος που έχει κάνει τα ίδια, αν όχι χειρότερα.
Απλώς το παίζει έξυπνα. Σε κοιτάει με μάτια καθαρά, αλλά το μυαλό του παίζει ήδη ρόλους.
Σε ντύνει με προσδοκίες, σε ταΐζει με ασφάλεια, και μετά σε πετάει όταν σταματήσεις να τον βολεύεις.
Είναι ο χειρότερος γιατί σε κάνει να ελπίζεις.
Σε κάνει να πιστεύεις πως αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς.
Κι όταν καταρρέει όλο αυτό, δεν πονάει τόσο η προδοσία του, όσο η δική σου αφέλεια που τον πίστεψες.
Είναι ο χειρότερος γιατί σε κάνει να αμφισβητείς κι αυτούς που πραγματικά είναι αλλιώς.
Σε καίει τόσο βαθιά, που στο επόμενο «καλημέρα» αργείς να απαντήσεις.
Και κάπου εκεί, αρχίζεις να κλείνεις πόρτες που δεν έπρεπε.
Μην τον εμπιστεύεσαι.
Όποιος είναι αληθινά διαφορετικός, δεν το διατυμπανίζει.
Απλώς μένει όταν οι άλλοι φεύγουν.
Αγαπάει χωρίς να φωνάζει.
Και σε σέβεται χωρίς να το πουλήσει για προσόν.
