Γράφει ο Γιώργος Αντωνιάδης
Το μεγαλύτερό μου μάθημα ήσουν εσύ. Όχι γιατί μου τα είπες ωραία. Αλλά γιατί με ανάγκασες να δω καθαρά. Με έμαθες τι σημαίνει ευθύνη στο συναίσθημα, τι σημαίνει να μην κρύβεσαι πίσω από σιωπές και υπεκφυγές. Με έμαθες ότι η αγάπη δεν είναι θεωρία. Είναι στάση. Και πληρώνεται.
Δεν ήρθες να με χαϊδέψεις. Ήρθες να με ξεβολέψεις. Να μου δείξεις πού έκανα πίσω, πού φοβήθηκα, πού προτίμησα το εύκολο αντί για το αληθινό. Μαζί σου κατάλαβα ότι δεν φτάνει να θες. Πρέπει και να αντέχεις. Πρέπει να μένεις όταν δυσκολεύει. Να μιλάς όταν καίει. Να μην παίζεις με το «λίγο» για να γλιτώσεις το «πολύ».
Κι όμως, το μεγαλύτερό μου δώρο ήσουν πάλι εσύ. Γιατί μέσα από όλα αυτά, μου έδωσες κάτι σπάνιο. Τον εαυτό μου λίγο πιο ακέραιο. Μου έδωσες την εμπειρία του να νιώθω χωρίς φίλτρα. Να αγαπώ χωρίς όρους ασφαλείας. Να κοιτάζω κάποιον στα μάτια και να μη χρειάζεται να αποδείξω τίποτα.
Δεν με έκανες καλύτερο άνθρωπο με υποσχέσεις. Με έκανες με αλήθειες. Με λάθη που δεν κρύφτηκαν. Με στιγμές που πόνεσαν, αλλά δεν πήγαν χαμένες. Γιατί ό,τι έζησα μαζί σου, έγινε γνώση. Κι ό,τι έμαθα, έγινε δύναμη.
Αν με ρωτήσεις τι κρατάω, δεν θα σου πω αναμνήσεις. Θα σου πω επίγνωση. Το πώς αγαπιέται ένας άνθρωπος σωστά. Το πώς δεν πρέπει να φοβάσαι να δώσεις. Και το πώς δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάς τον εαυτό σου.
Το μεγαλύτερό μου μάθημα ήσουν εσύ.
Το μεγαλύτερό μου δώρο, επίσης.
Και αυτά τα δύο, δεν ακυρώνονται ποτέ.
