Γράφει ο Φάνης Θεοδώρου
Ξέρουμε και οι δυο, βαθιά μέσα μας, ότι η σιωπή δεν είναι καταφύγιο. Είναι το τέλος. Όχι το θεαματικό, όχι εκείνο με πόρτες που κλείνουν δυνατά. Είναι το τέλος που απλώνεται αργά, σαν σκιά. Που σε βρίσκει να κάθεσαι απέναντι από τον άλλον και να μην έχεις πια τι να πεις, όχι γιατί ειπώθηκαν όλα, αλλά γιατί φοβήθηκες να πεις τα σωστά.
Η σιωπή δεν έρχεται από ωριμότητα. Έρχεται από δειλία. Από την ανάγκη να μην ταράξεις τα νερά, λες και έτσι δεν θα πνιγείς. Κρατάς μέσα σου λέξεις βαριές, αλήθειες που πιέζουν, συναισθήματα που ζητούν χώρο. Κι όσο δεν μιλούν, τόσο γίνονται απόσταση. Μέχρι που δεν χρειάζεται πια να φύγει κανείς. Έχει φύγει ήδη.
Σου έμαθαν ότι η σιωπή είναι δύναμη. Δεν είναι. Η δύναμη είναι να μιλήσεις όταν τρέμεις. Να πεις «φοβάμαι», «μου λείπεις», «δεν αντέχω έτσι». Να ρισκάρεις να εκτεθείς αντί να κρυφτείς πίσω από την ησυχία. Γιατί η ησυχία αυτή δεν ηρεμεί. Διαλύει.
Το ξέρω πως κι εσύ το νιώθεις. Το βλέπω στον τρόπο που αποφεύγεις το βλέμμα, στον τρόπο που αλλάζεις θέμα, στον τρόπο που λες «όλα καλά» ενώ τίποτα δεν είναι. Η σιωπή μας δεν είναι συμφωνία. Είναι ανακωχή. Κι οι ανακωχές δεν κρατούν. Απλώς αναβάλλουν την ήττα.
Αν κάτι αξίζει, δεν το αφήνεις να πεθάνει αθόρυβα. Το παλεύεις με λόγια. Με φωνή. Με αλήθεια. Γιατί οι σχέσεις δεν τελειώνουν όταν φεύγουν οι άνθρωποι. Τελειώνουν όταν σταματούν να μιλούν.
Κι αν είναι να τελειώσει, ας τελειώσει καθαρά. Όχι μέσα σε παύσεις και μισές ανάσες. Γιατί ξέρουμε και οι δύο την αλήθεια. Η σιωπή δεν μας προστάτεψε ποτέ. Μας χώρισε.
