Γράφει ο Χάρης Αναστασίου
Δεν έμαθα να μοιράζομαι, όταν πρόκειται για σένα.
Όχι γιατί δεν μπορώ, αλλά γιατί δεν θέλω. Δεν έχω χρόνο για «περίπου», για «ίσως», για τα μισά συναισθήματα και τις ατέλειωτες εκκρεμότητες.
Θέλω να είσαι ολόκληρη εδώ. Να έρχεσαι όπως η καταιγίδα που σκίζει τον ουρανό στα δύο. Όχι σιγά και διακριτικά, αλλά δυνατά και αποφασισμένα. Να νιώθεις μέχρι το κόκαλο, χωρίς φίλτρα, χωρίς ανασφάλειες, χωρίς προϋποθέσεις.
Με κουράζουν τα παιχνίδια ισορροπίας. Τα “να δούμε πού πάει”, τα “ας το αφήσουμε χαλαρό”. Δεν είμαι για χαλαρά, όταν σε κοιτάω και νιώθω τον κόσμο να αναποδογυρίζει. Ή θα είσαι εδώ, με κάθε κύτταρο, ή μην έρθεις καθόλου.
Ξέρεις γιατί; Γιατί όταν με κοιτάς στα μάτια, εγώ δεν αφήνω χώρο για δεύτερες σκέψεις. Δεν υπάρχει δίλημμα, δεν υπάρχει «και αν». Υπάρχει μόνο η ανάγκη να είσαι αποκλειστικά εσύ. Γιατί όταν μπαίνεις στη ζωή μου, την ορίζεις.
Τα μισά είναι για όσους φοβούνται. Εγώ δεν φοβάμαι να ρισκάρω, δεν φοβάμαι να πληγωθώ. Δεν φοβάμαι να αγαπήσω ολοκληρωτικά. Όμως αν μπεις εδώ, θα μπεις ολόκληρη. Αν είναι να με αγγίξεις, θα με κρατήσεις σφιχτά. Όχι ένα βήμα μπρος και δύο πίσω.
Γι’ αυτό σου λέω. Αν δεν αντέχεις την αποκλειστικότητα, καλύτερα να μην ξεκινήσουμε. Γιατί εγώ ζητάω τα πάντα – ή τίποτα. Τα μισά δεν μου φτάνουν, και δεν θα έπρεπε να φτάνουν ούτε σε σένα.
Αποκλειστικότητα, λοιπόν. Γιατί στο τέλος, μόνο εκείνη έχει νόημα.
