Γράφει ο Ανδρέας Φιλιππίδης
Εσύ κι εγώ; Ένα λάθος που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Μια φωτιά που δεν σβήνει, ακόμα κι όταν γίνεται στάχτη.
Δεν είμαστε φτιαγμένοι για να υπάρχουμε μαζί, κι όμως δεν μπορούμε να μείνουμε χώρια. Ένας φαύλος κύκλος από φωνές, σπασμένα λόγια και αγγίγματα που καίνε. Εσύ βάζεις τη σπίθα, εγώ τη βενζίνη. Και κάθε φορά που λέμε «φτάνει», κάνουμε την έκρηξη λίγο πιο δυνατή.
Μαζί είμαστε ένα χάος. Ένα πάθος που χτυπάει κόκκινο, μα δεν ξέρει να σταματήσει. Ξέρουμε πως είμαστε λάθος – το ξέρουμε καλά. Αλλά η έλξη είναι τόσο δυνατή, που το σωστό μοιάζει βαρετό. Εμείς δεν φτιαχτήκαμε για την ηρεμία. Φτιαχτήκαμε για την ένταση, για τον πόνο που συνοδεύει την ηδονή, για τις μάχες που οδηγούν στα πιο παθιασμένα φιλίματα.
Σε μισώ όσο σε λατρεύω. Κι εσύ με καταστρέφεις όσο με ανεβάζεις. Κανένας από τους δυο μας δεν ξέρει πώς να κάνει πίσω. Σαν δυο καταιγίδες που ενώνονται και καταστρέφουν τα πάντα γύρω τους.
Είμαστε συνταγή για καταστροφή, κι αυτό είναι που μας κάνει ακαταμάχητους. Ξέρεις πως δεν θα έχουμε ποτέ happy end, κι όμως γυρίζεις πίσω. Ξέρω πως στο τέλος θα πονέσω, κι όμως σε κρατάω λίγο παραπάνω.
Γιατί η ζωή μας μαζί μπορεί να είναι ένα λάθος, αλλά είναι το πιο σωστό λάθος που έχω κάνει ποτέ. Αν είναι να καώ, ας καώ μαζί σου. Αν είναι να καταστραφώ, ας το κάνω στα χέρια σου. Εμείς οι δυο δεν φτιάχτηκαμε για παραμύθια – φτιάχτηκαμε για την πιο όμορφη καταστροφή.
