Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου
Σχέση δεν είναι να γελάμε μόνο όταν όλα πάνε καλά.
Δεν είναι τα ταξίδια, τα ρομαντικά δείπνα, τα stories με φίλτρα και μουσικές.
Σχέση είναι να δούμε ο ένας τον άλλον στη γύμνια του πόνου και να μείνουμε.
Να μπορώ να σε κοιτάξω όταν λυγίζεις.
Να μην τρομάξω απ’ το σκοτάδι σου.
Να μην πας να κρυφτείς απ’ τη δική μου καταιγίδα.
Σχέση δεν είναι να ταιριάζουμε στα χόμπι και στα γέλια.
Είναι να αντέχουμε ο ένας τη σιωπή του άλλου.
Να μπορούμε να πούμε «δεν είμαι καλά» και να μη χρειαστεί εξήγηση.
Να πέσουμε και να μας κρατήσουν δυο χέρια που δεν φεύγουν στην πρώτη δυσκολία.
Γιατί ξέρεις…
Όλοι μπορούν να είναι δίπλα σου στα εύκολα.
Όλοι χαμογελούν όταν όλα πηγαίνουν ρολόι.
Αλλά πόσοι μένουν όταν ο κόσμος σου καταρρέει;
Όταν δεν έχεις τίποτα να δώσεις, παρά μόνο σιωπή και δάκρυα;
Σχέση είναι η αλήθεια στα δύσκολα.
Είναι εκείνος που δεν θα κρύψει το πρόσωπό του όταν πονάς.
Εκείνη που δεν θα κάνει πίσω όταν σε δει να σπας.
Σχέση είναι να μην κάνουμε τους δυνατούς.
Είναι να είμαστε άνθρωποι.
Σαν δυο πληγές που διάλεξαν να γιατρευτούν μαζί.
Αν δεν μπορείς να σταθείς δίπλα μου όταν όλα πονάνε,
τότε δεν ήσουν ποτέ πραγματικά εδώ.
