Γράφει η Ελένη Σάββα
Ποιος να μου το λεγε λοιπόν, πως μια μέρα η ανάμνηση σου δεν θα πονούσε. Ποιος να μου το λεγε..
Ένα είναι το σίγουρο: αν κάποιος μου το έλεγε τότε, θα γελούσα. Θα του έλεγα ” Τι λές καλέ; Αγαπώ! ” Και δεν θα έλεγα ψέματα, αγαπούσα.
Μπερδεύουμε εμείς οι άνθρωποι την αγάπη και τον έρωτα. Τα κάνουμε ένα πράγμα, λες κι είναι μαλλιά και τα κάνουμε πλεξούδα. Μα έλα που είναι διαφορετικά…
Αν με ρωτήσεις αν σ’αγαπώ, η απάντηση θα είναι ακόμη ναι. Ναι, γιατί από καρδιάς θέλω να είσαι καλά, και μ’ευτυχία στη ζωή σου!
Ο έρωτας είναι που πονάει. Ο έρωτας είναι που σε κάνει να αναρωτιέσαι “γιατί;” και να λες ότι είναι άδικο. Η αγάπη δεν έχει ανάγκη από τέτοια… Συγχωρεί. Δεν έχει εγωισμούς.
Η αγάπη είναι αυτό που μένει στο τέλος τέλος… Στο τελευταίο σκαλοπάτι!
Γι’αυτό πονούσε μόνο μέχρι ένα σημείο. Γιατί ύστερα ο έρωτας έφυγε, εξαφανίστηκε. Βλέπεις ο έρωτας χωρίς ανταπόκριση δεν αντέχει πολύ, χάνει την ζωηράδα του!
Δεν αντέχει ο έρωτας μάτια μου χωρίς μουσική και γλυκά φιλιά. Δεν αντέχει μόνος, φεύγει.
Η αγάπη όμως; Αν αγαπήσεις έναν άνθρωπο μια φορά τον αγαπάς χωρίς να επιμένεις. Εύχεσαι να ‘ναι καλα! Κι ας είναι τα καράβια σας πολύ μακριά…
Και τώρα δεν πονάει πια. Τώρα, να ‘σαι καλά λέω! Να κολυμπάς ελεύθερα σε καταγάλανα νερά και να χεις στο βλέμμα σου αστέρια.
