Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Με το βλέμμα στο άπειρο..
Να ατενίζεις το αύριο σα να’ ναι ήδη στο παρόν.
Να τιμάς το παρελθόν σου για όσα σου δίδαξε.
Να ζεις το παρόν γιατί είναι το μόνο που έχεις.
Χρώματα κι αρώματα να γεμίζεις τη ζωή σου.
Να κάνεις χώρο για το καινούργιο, να ανοίγεις το παράθυρο στον ήλιο, να φωτίζεις το σκοτάδι.
Κάθε στιγμή φρόντιζε να είσαι στο παρόν κι ας μην κάνεις τίποτα.
Αρκεί να είσαι παρών ακόμα κι έτσι.
Βγες όσο περισσότερο μπορείς απ’ την αμηχανία.
Νιώσε άβολα. Σου θυμίζει ότι είσαι ζωντανός!
Απ’ την πολύ βολή του, ο κόσμος, έχει βουλιάξει στην άνευρη ρουτίνα.
Τόλμα να βγεις απ’ την κρυψώνα σου, μην περιμένεις συνέχεια να σε ψάχνει ο άλλος.
Στα λαγούμια κατοικεί ο φόβος, όχι η αγάπη.
Πες αυτό που νιώθεις, απλά, μοιράσου την αλήθεια.
Κανένας δεν ντράπηκε να φανερώσει τη γλύκα της καρδιάς του!
Το κρυφτό είναι για τα παιδιά, τα παιχνίδια είναι και για τους μεγάλους.
Φρόντιζε να χαμογελάς, να μην αναπολείς μόνο, να γεμίζεις νέες μνήμες τις στιγμές σου.
Φτάνει να τις ζεις, όχι άλλες χαμένες στιγμές.
Οι δαίμονες παραμονεύουν, όμως το βλέμμα όταν το ‘χεις στο άπειρο, φεύγουν ανήμποροι και άπραγοι.
Η αγάπη μπορεί να αργήσει, αν εσύ δεν της ανοίξεις την πόρτα.
Και σ’ αυτήν την πόρτα το κλειδί ανοίγει μόνο από μέσα.
Μόνο από εσένα!
Τώρα που το ένιωσες να γυρίσεις το κλειδί, τώρα χαμογέλα! Είναι ο καιρός της χαράς!
Σαν ξεκλειδώσεις, μια θέα αλλιώτικη θα ξεπροβάλλει μπροστά σου.
Μόνο άσε τις αισθήσεις σου να δραπετεύσουν και δώσε χρόνο να νιώσουν την εικόνα.
Σαν απαλό αεράκι, σαν τρυφερή μπαλάντα, σαν αύρα θαλασσινή, αγιόκλημα τη νύχτα που σκορπά τ’ άρωμά του!
Η ωραιότερη θέα κατοικεί μέσα μας, καθρεπτίζεται στο βλέμμα μας και ανοίγεται μπροστά μας όταν φωτίσουμε τα υπόγεια της ψυχής μας.
Εξάλλου πάντα η ωραιότερη θέα, ξεπροβάλλει πάντα μέσα απ’ τα υπόγεια!
