Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου (για τον μπαμπά της μόνο..)
Πάμε άλλη μια;
Σαν τότε που για να γλιτώσω την Χημεία το πρωί, σου ζήταγα «άλλη μια βόλτα», κι αυτό σήμαινε Ζέα – Πειραϊκή – Πασαλιμάνι.
Πάμε άλλη μια να τσακωθούμε για μικρά ή μεγάλα;
Να σου μιλάω για ανθρώπους όπως τους βλέπω εγώ κι εσύ να μου λες τα δικά σου. Να θυμώσουμε και να τα ξαναβρούμε. Να μην με μετακινήσεις, να μην σε μετακινήσω, αλλά κάπου, κάπως να έχουμε βρει τη μέση.
Να συζητήσουμε χωρίς λέξεις περιττές, σε μια διαδρομή μέχρι το Λαύριο και να αρχίσεις να μου μιλάς για τον Καρέλλα, τον Εθνικό, τα χρόνια σου τα πρώτα.. και για εκείνη.
Να χαθώ στις μνήμες σου και να σε δω νεαρό στον Πειραιά και τη Γένοβα.. στις θάλασσες της Τζέντα και του Ντουμπάς, να χτίζεις και να γκρεμίζεις τη ζωή.
Μόνος σου και τα δυο.. φύση πεισματάρικη και αυτοκαταστροφική.
Μικρό παιδί που δεν στάθηκε σε καμιά φτώχεια και σε καμιά ορφάνια για να κατηγορήσει τη ζωή.
Που πήρε όμως τη ζωή και την έφερε όσες βόλτες χρειάστηκε.
Τόσες βόλτες όσες χρειάστηκε για να ζήσεις όσα άλλοι δεν τόλμησαν να ονειρευτούν.
Ποτέ δεν έμαθα αν ονειρεύτηκες ποτέ.
Ο εγωισμός σου, δεν σε άφησε ποτέ να δείξεις αν λύγισες. Αν έσπασες. Αν..
Άστους να αναρωτιούνται! Αν άξιζαν να ξέρουν, θα ξέρανε!
Κάποιοι ελάχιστοι ξέραμε.
Εκείνοι που απαίτησες να χαιρετήσεις, πριν φύγεις. Εκείνοι που πήραμε τις εντολές. Και ζούμε πια με αυτές.
Πάμε άλλη μια;
Σαν τότε που έχοντας πια «παραδόσει» την αγάπη σου για την οδήγηση άρχισες εσύ να μου ζητάς μια βόλτα.
Μια βόλτα ακόμα.. να σου πω για τα παιδιά. Να σε ρωτήσω αν θυμάσαι τη Ζωή στα οικογενειακά τραπέζια, και να σου μιλήσω για την οικογένεια που έφτιαξα. Που επέλεξα και με επέλεξαν.
Να σου πω για το καινούριο σπίτι και να με μαλώσεις για όλα όσα δεν έκανα «σωστά».
Θα αποφύγω να σου πω τα νέα για τον Εθνικό..
Θα σου πω όμως, τα νέα των ανθρώπων μας.. κι εκείνων που δεν πρόλαβες να γνωρίσεις.
Ξέρεις έχουμε ένα παιχνίδι με τους «παλιούς». Για κάθε καινούριο, αναρωτιόμαστε πώς θα αντιδρούσες!
Θα σε πήγαινα άλλη μια στο Λαύριο, μα όχι στα δικά σου μέρη. Στο δικό μου. Εκεί που αντηχούν ακόμα τα γέλια των παιδιών. Εκεί που έμαθα πως έφυγε η μαμά, κι ήρθε να σε βρει, να σου γκρινιάξει λίγο ακόμα για την ένταση της τηλεόρασης και τα γλυκά που δεν έκανε να τρως.
Θα γυρίσω σιωπηλή.. Θα σου βάλω τη μουσική μου..
Να σου πω ένα μυστικό; Ακόμα δεν μπορώ να ακούσω ποντιακά.
Και να σου πω και άλλο ένα; Μου πήρε τόσα χρόνια, μα τώρα ξέρω. Τώρα κατάλαβα τη διαφορά.. τώρα που χρειάστηκε να γίνεις άλλη μια φορά το μέτρο σύγκρισης.
Να σου πω κι ένα τελευταίο; Κι οι δυο, κουβαλάνε κομμάτια σας. Για «κακή» μου τύχη η μια κουβαλά το πείσμα σου, κι ο άλλος την ματιά σου. Κι οι δυο κουβαλάνε την καλοσύνη της.
Πάμε άλλη μία μωρέ;
Δεν σε χόρτασα. Κι ας μη σε στερήθηκα ούτε μέρα.. για 37 ολόκληρα χρόνια.
Πάμε άλλη μία ρε μπαμπά..;
Έτσι, γιατί είχα ξεχάσει πώς τη ζωή εμείς τη φέρνουμε βόλτα, δεν μας φέρνει εκείνη.
