Γράφει η Σοφία Δημητρίου
Όσοι περιμένουν το “κάποτε”, χάνουν ό,τι ζει στο “τώρα”.
Το παρόν έχουμε.
Κι αυτό δεν είναι λίγο.
Μην το υποτιμάς επειδή δεν έχει κορδέλες, υποσχέσεις ή “για πάντα”.
Μπορεί να μην ξέρουμε τι θα γίνει αύριο.
Μπορεί να μην υπογράψαμε καμία βεβαιότητα.
Αλλά αυτή η στιγμή, αυτή η ανάσα, είναι ό,τι πιο αληθινό έχουμε.
Ζούμε συνέχεια μέσα σε μελλοντικά “θα” και ξεχασμένα “τότε”.
Και χάνουμε το “τώρα”, που δεν θα ξανάρθει ποτέ ίδιο.
Χάνουμε βλέμματα, αγγίγματα, λέξεις που ειπώθηκαν αυθόρμητα και ήταν οι μόνες ειλικρινείς.
Το παρόν δεν είναι λίγο.
Είναι το μόνο που μπορούμε να ζήσουμε στ’ αλήθεια.
Το μόνο που μπορούμε να επιλέξουμε.
Το μόνο που μπορούμε να αγαπήσουμε χωρίς να χρωστάμε εξηγήσεις στο αύριο.
Μη ζητάς συνέχεια κάτι παραπάνω.
Μη θες “πάντα”, όταν δεν ξέρεις τι να κάνεις με το “σήμερα”.
Αν μπορείς να πεις “είμαι εδώ”,
αν μπορείς να κοιτάξεις τον άλλον και να νιώσεις κάτι,
έστω για μία στιγμή – τότε αυτό είναι το δώρο.
Το παρόν έχουμε.
Κι είναι πολύ.
Φτάνει να το ζήσεις.
