Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Υποτίθεται πως όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο σου αρέσει κι αποδέχεσαι αυτό που είναι. Υποτίθεται επίσης ότι ξεδιπλώσουμε τα θέλω μας κι αν συμπίπτουν.. όλα καλά.
Δεν καταλαβαίνω στη συνέχεια, πως γίνεται να αξιώνεις να προσαρμοστώ με το δικό σου τρόπο ζωής και σκέψης, να θέλεις να υπάρχω στη ζωή σου όπως κι όποτε σε βολεύει.
Δεν μου φαντάζει λογικό το να περιμένεις να σου δίνω όσα χρειάζεσαι κι εσύ να δίνεις όσα κι όποτε γουστάρεις- δεν παίζει το δε μπορείς.
Ο άνθρωπος που σε θέλει στη ζωή του δεν βάζει ρήτρες μήτε προϋποθέσεις.
Οι όροι είναι για τα συμβόλαια, όχι για τις ανθρώπινες σχέσεις φίλε!
Κι εγώ έχω μεγαλώσει, ωριμάσει ευτυχώς κι έχω μάθει αυτά που έπρεπε να ξέρω.
Δεν διαπραγματεύομαι την καρδιά μου, τη ψυχή και τα συναισθήματά μου. Δε βγάζω τα θέλω μου και τα πιστεύω μου στο σφυρί και αρνούμαι να αντιμετωπίσω ως δημοπρασία τις σχέσεις ή την αγάπη ακόμη χειρότερα.
Δεν διατίθεμαι να ξοδέψω ούτε καν το χρόνο μου για κάποιον που θέλει προφανώς όχι εμένα για αυτό που είμαι αλλά αυτά που δίνω.
Το βόλεμα το σιχαίνομαι και δεν υπάρχει περίπτωση να έχω κάποια συμμετοχή σε αυτό. Προτιμώ να είμαι μόνη μου παρά να παραμυθιάζομαι.
Πως νόμισες άραγε ότι δεν θα γίνει αντιληπτό; Δεν έχω ανασφάλειες ούτε έλλειψη αυτοσεβασμού για τέτοιες παραχωρήσεις κι υποχωρήσεις.
Δεν θυσιάζω αξιοπρέπεια για κανένα λόγο γιατί απλά έχω τη δύναμη να το υποστηρίξω αυτό.
Δε με αφορά κάποιος που με βλέπει ως συνέταιρο κι όχι ως τον άνθρωπό του.
Δεν έχω ανάγκη να συμβιβαστώ σε μια εμπορική συμφωνία γιατί δε με εκφράζει και αναζητώ κάτι άλλο.
Έχω στο μυαλό μου αλλιώς τον έρωτα και μια σύνδεση ανάμεσα σε δυο ανθρώπους και δε ψήνομαι για να έχω ψίχουλα, να γίνω κάτι που δεν είμαι.
Προφανώς ισχύει και το αντίστροφο, δηλαδή δεν βάζω όρους στον άλλον αλλά όρια βάζω σίγουρα.
Μεγάλη διαφορά αν ρωτάς… ψάξτο!
Σε δέχομαι όπως είσαι, παίρνω ό,τι δίνεις, προσαρμόζομαι και κατανοώ όσο γίνεται δίχως να εξαναγκάζω, να απαιτώ ή να πιέζω.
Οπωσδήποτε δεν μου αρέσει να ζητώ άρα δίνω ευκαιρία και περιθώριο να κινηθείς.
Αυτός ο χρόνος δεν είναι αιώνιος σαφώς επομένως μην απορήσεις αν με χάσεις.
Όπως και τελικά συνέβη και μάλιστα αθόρυβα.
Ξέρεις γιατί φίλε μου;
Η σιωπή είναι ό,τι καλύτερο με την αγάπη στον εαυτό μου καπέλο και σημαία τις αξίες μου.
Τι χρειάζεται άραγε να πει κανείς σε αυτές τις περιπτώσεις; Θες αλήθεια να ισχυριστείς πως δεν ξέρεις;
Την επόμενη φορά λοιπόν φροντισε να είσαι βέβαιος ότι όντως θες να συνδεθείς με άνθρωπο και να προσέχεις τον τρόπο που μπαίνεις και κυρίως..μένεις στη ζωή του.
Δυσκολάκι αν με ρωτάς γιατί πολύ φοβάμαι ότι θα μείνεις μόνος.
Οι όροι είναι για τα συμβόλαια, όχι για τις ανθρώπινες σχέσεις φίλε!
Τα φιλιά μου!
