Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Ανέκαθεν οι άνθρωποι λέγανε λόγια. Έδιναν υποσχέσεις, έκαναν βαρύγδουπες δηλώσεις, όρκους ενίοτε κι ό,τι άλλο. Δυστυχώς, δε διέφερες καλέ μου, όσο κι αν για λίγο το νόμισα. Το κατέχεις το άθλημα. Στο δίνω!
Εντάξει… ας είμαστε ειλικρινείς: σε ποιον δεν αρέσει να ακούει όμορφα λόγια; Υπάρχει κάποιος που δεν τα χρειάζεται, δεν τα εκτιμά ή δεν αποτελούν ακόμη και βάλσαμο για την ψυχή του;
Δεν αποτελούσα λοιπόν ούτε εγώ εξαίρεση σε αυτό. Παρότι κι εγώ, μα κι όλοι γύρω μου, έχουν βρεθεί στην ίδια αυτή θέση πολλές φορές. Οδός θεωρίας… μεγάλη κίνηση, ομολογουμένως.
Στην οδό πράξης, ωστόσο, συνήθως επικρατεί ερημιά και με την ίδια ακριβώς ερημιά ήρθα κι εγώ αντιμέτωπη όσον αφορά εσένα. Έρχεται η στιγμή που δεν αρκούν τα λόγια και περιμένεις σαφώς να δεις έργα. Κι αυτά τα έργα δεν τα έβλεπα κι ευτυχώς από νωρίς το συνειδητοποίησα.
Εκεί βρίσκεται η ουσία, θεωρώ, και κρίνονται όλα: στο πότε θα δεχτείς ότι τα λόγια θα μείνουν αυτό ακριβώς… λόγια! Δεν παραπονέθηκα… αστείο και περιττό. Δεν καταδέχτηκα να γίνω ζητιάνος… απαράδεκτο. Δεν ούρλιαξα, δεν σε πρόσβαλα, όσο κι αν είναι λογικό και δίκαιο.
Απλά αποχώρησα με καπέλο την αξιοπρέπειά μου και με πλήρη επίγνωση της αξίας μου, που δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Απλά πήρα το δρόμο μου να πάω παρακάτω… οπουδήποτε μακριά από σένα, έστω και με πίκρα κι απογοήτευση στις τσέπες μου. Έστω με το φόβο σαν κολιέ στο λαιμό μου.
Οδός πράξης… ερημιά. Οδός θεωρίας… μεγάλη κίνηση! Άστο φίλε… Άστο γιατί δε σε παίρνει, τουλάχιστον σε μένα. Άστο γιατί εγώ τα έχω βρει με μένα, αφενός, κι αφετέρου δεν έχω χρόνο μήτε ψυχή να χαλαλίζω.
Δεν ισχυρίζομαι πως ήταν ψέματα, σώνει και καλά, όσα είπες. Όμως, ακόμη κι αν δεν ήταν, δεν μπόρεσες… τόσος ήσουν. Οι πράξεις έχουν ευθύνη, θέλουν δύναμη και θάρρος και, ηλίου φαεινότερο, δε διέθετες τίποτα από αυτά.
Μια βιτρίνα έφτιαξες ελκυστική, μα κανείς δεν κρατάει κανέναν με μια βιτρίνα μονάχα. Αέρας οι λέξεις, δεν έχουν υπόσταση ούτε μνήμη. Δεν κοστίζει και τίποτα να πεις οτιδήποτε. Δεν είναι συμβόλαιο που υπογράφεις κι υπάρχουν ρήτρες. Αέρας, κατά συνέπεια, κι όλα όσα νιώθεις, αν δεν τα σφραγίσεις με πράξη.
Ποιος σου είπε πως χτίζεις κάτι με αέρα; Ποιος σου είπε πως δικαιούσαι οτιδήποτε μόνο με τον αέρα;
Άστο φίλε… λύσε τα θέματά σου. Δεν θα γίνω ούτε πειραματόζωο ούτε γιατρός. Άρον τα όμορφα λογάκια σου και περιπάτει. Περιπάτει όσο πιο μακριά από μένα, γιατί δεν το σώζεις. Δεν γουστάρω να μπλέκω σε τέτοια κίνηση στην οδό θεωρίας. Θα τριγυρνώ στην οδό πράξης κι ας είναι έρημη.
Άστο φίλε και να ’σαι καλά… αλλά δε θα είσαι όσο ζεις με λόγια. Ίσως πάρεις λίγα… όσα ενδεχομένως νομίζεις ότι σου είναι αρκετά, πληγώνοντας ψυχές. Εντέλει θα σου γυρίσει μπούμερανγκ και θα μείνεις ολομόναχος. Άδειος και πιο πονεμένος από όσους πόνεσες.
Δεν υπάρχει ζωή βασισμένη σε λόγια… μια ψευδαίσθηση υπάρχει! Τελικά, αν δεν ήμουν τόσο απασχολημένη με το να ζω πραγματικά… θα σε λυπόμουν! Άστο…
