Γράφει η Εύα Καρρά
Από τα πιο δύσκολα πράγματα που μαθαίνει μεγαλώνοντας είναι πως η ζωή δεν λειτουργεί με σύστημα επιβράβευσης. Δεν μαζεύεις πόντους επειδή φέρθηκες σωστά, δεν εξαργυρώνεις την καλοσύνη σου στο τέλος και κανείς δεν σου εγγυάται ότι επειδή δεν αδίκησες, δεν θα αδικηθείς.
Μπορεί να είσαι καθαρή απέναντι σε κάποιον και να σου πει ψέματα. Να κρατήσεις τον λόγο σου και ο άλλος να ξεχάσει τον δικό του χωρίς ιδιαίτερες τύψεις. Να προσέξεις, να σεβαστείς, να δώσεις ό,τι μπορούσες και παρ’ όλα αυτά να βρεθείς εσύ με τη ζημιά. Κι αυτό ενοχλεί περισσότερο από την ίδια την απώλεια. Γιατί ψάχνεις το λάθος σου. Κάπου πρέπει να υπάρχει, λες. Κάτι δεν είδες, κάτι δεν κατάλαβες, κάτι έκανες παραπάνω ή λιγότερο.
Μπορεί και όχι.
Μπορεί απλώς να έπεσες πάνω στην άβολη αλήθεια πως το σωστό δεν εξασφαλίζει αποτέλεσμα. Η εντιμότητα δεν είναι ασφάλεια ζωής. Η συνέπεια δεν δεσμεύει κανέναν να σου φερθεί με τον ίδιο τρόπο. Και το ότι στάθηκες αξιοπρεπώς δεν σημαίνει ότι θα φύγεις αλώβητη.
Εκεί είναι που κινδυνεύεις να κάνεις τη μεγαλύτερη ζημιά. Να αποφασίσεις πως αφού πλήρωσες την καλοσύνη σου, την επόμενη φορά θα γίνεις κάποια άλλη. Πιο καχύποπτη, πιο σκληρή, πιο πρόχειρη με τους ανθρώπους.
Μόνο που τότε η ζημιά δεν θα είναι πια αυτό που σου έκαναν.
Θα είναι αυτό που σε έκαναν.
Οπότε όχι, δεν χρειάζεται να παραμείνεις ίδια. Να γίνεις πιο προσεκτική. Να μάθεις. Να κόβεις δρόμο όταν βλέπεις πού πηγαίνει.
Αλλά μη χαλάσεις τον χαρακτήρα σου για να ταιριάξει στο ήθος κάποιου άλλου.
Αρκετά σου πήρε ήδη.
