Γράφει η Μαρία Αλεξίου
Δεν είναι εύκολο να αφήνεις πίσω. Κουβαλάς μαζί σου τις αναμνήσεις, τις συνήθειες, τις υποσχέσεις που δεν έγιναν ποτέ πραγματικότητα. Τα «αν» που έμειναν να αιωρούνται, οι στιγμές που κάποτε ήταν το κέντρο του κόσμου σου. Κι όμως, έρχεται μια στιγμή που καταλαβαίνεις ότι για να προχωρήσεις, για να βρεις αυτό που πραγματικά είσαι, πρέπει να αφήσεις όλα αυτά πίσω.
Δεν είναι φυγή, είναι επιλογή.
Δεν σημαίνει ότι δεν αγάπησες, ότι δεν πάλεψες, ότι δεν έδωσες. Αλλά, όσο κι αν δώσεις, υπάρχουν φορές που κάτι απλά δεν χωράει πια στη ζωή σου. Κάτι που κάποτε σου έδινε φως, τώρα σε βαραίνει. Κι αυτό δεν είναι αποτυχία. Είναι εξέλιξη.
Το να αφήσεις πίσω είναι πράξη θάρρους.
Χρειάζεται να δεις κατάματα τις πληγές σου, να αποδεχτείς ότι κάτι τελείωσε, ότι δεν υπάρχει τίποτα άλλο να δώσεις ή να πάρεις. Χρειάζεται να καταλάβεις ότι δεν μπορείς να βρεις τον εαυτό σου σε ένα παρελθόν που έχει πια ξεθωριάσει.
Μπροστά είναι η απάντηση.
Όχι γιατί εκεί δεν υπάρχουν δυσκολίες, αλλά γιατί εκεί βρίσκονται οι νέες σου ευκαιρίες. Εκεί βρίσκεται η ελευθερία να ξαναχτίσεις, να ξαναβρείς τον εαυτό σου χωρίς τα βάρη του χθες. Να δώσεις χώρο σε ό,τι πραγματικά σου αξίζει, σε ό,τι πραγματικά είσαι.
Το να αφήνεις πίσω δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή.
Η αρχή ενός ταξιδιού που δεν έχει εγγυήσεις, αλλά έχει εσένα στο τιμόνι. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο μόνος τρόπος να βρεις τον εαυτό σου μπροστά είναι να έχεις το θάρρος να αφήσεις πίσω όλα όσα σε κρατούν στο ίδιο σημείο.
Και ίσως, όταν το κάνεις, να δεις ότι ο εαυτός που ψάχνεις σε περίμενε εκεί όλη την ώρα.
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
