Γράφει η Κατερίνα Παπαδοπούλου
Δεν είναι εύκολο να προχωράς. Το να αφήνεις πίσω σου όσα κάποτε θεωρούσες δεδομένα, όσα έκανες σπίτι σου, όσα πίστευες ότι σε ορίζουν. Η αλλαγή πονάει. Η αποδοχή ότι πρέπει να φύγεις από αυτό που ήσουν για να γίνεις αυτό που αξίζεις, είναι μια μάχη.
Αλλά η απάντηση είναι απλή: Αγάπησα εμένα.
Δεν σημαίνει ότι δεν αγάπησες τον άλλον. Δεν σημαίνει ότι δεν έδωσες ό,τι είχες, ότι δεν έβαλες την καρδιά σου στο τραπέζι. Αλλά υπάρχει μια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι, αν συνεχίσεις να αγαπάς τους άλλους περισσότερο από εσένα, θα χάνεσαι κάθε μέρα και λίγο πιο πολύ.
Έμαθες να λες “όχι”.
Όχι σε ό,τι σε μειώνει. Όχι σε ό,τι σου στερεί τον χρόνο, την ενέργεια, την αξιοπρέπειά σου. Έμαθες να σέβεσαι τα όριά σου, να υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι, ακόμα κι όταν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κλείσεις την πόρτα πίσω σου και να μην κοιτάξεις ξανά πίσω.
Δεν ήταν εύκολο.
Υπήρχαν στιγμές που αμφισβήτησες τον εαυτό σου. Που αναρωτήθηκες αν κάνεις το σωστό, αν θα μπορούσες να προσπαθήσεις λίγο ακόμα. Αλλά η απάντηση ήταν πάντα μπροστά σου: έπρεπε να διαλέξεις εσένα. Να βάλεις την αγάπη σου για τον εαυτό σου πάνω από την ανάγκη σου να σε αποδεχτούν οι άλλοι.
Και έτσι προχώρησες.
Όχι με εκδίκηση, όχι με πίκρα. Αλλά με αγάπη. Αγάπη για εσένα. Γιατί έμαθες ότι δεν χρειάζεσαι κανέναν να σου δώσει αυτό που μπορείς να δώσεις εσύ στον εαυτό σου: σεβασμό, κατανόηση, αποδοχή.
Αν σε ρωτήσουν πώς προχώρησες, πες την αλήθεια:
“Έμαθα να αγαπώ εμένα πιο πολύ. Και αυτό ήταν αρκετό για να αλλάξουν όλα.”
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
