Γράφει η Αλεξάνδρα Φαρμάκη
Μικροί νομίζαμε πως ο έρωτας είναι οι μεγάλες στιγμές. Τα ξενύχτια. Οι φωτογραφίες. Τα φιλιά που κόβουν ανάσες. Τα «μου λείπεις» στις δύο τα ξημερώματα. Οι άνθρωποι μεγαλώνουν πιστεύοντας πως ο έρωτας είναι η ένταση. Δεν είναι. Ένταση έχει κι η καταιγίδα. Ο έρωτας φαίνεται όταν τελειώσουν τα πυροτεχνήματα.
Όταν περάσουν οι πρώτοι μήνες και πέσουν οι άμυνες. Όταν σε δει κουρασμένη. Νευρική. Άυπνη. Όταν δεν είσαι η καλύτερή σου εκδοχή. Όταν δεν έχεις διάθεση να εντυπωσιάσεις κανέναν. Εκεί φαίνεται.
Στο αν μπορείς να γελάσεις μαζί του ενώ η ζωή σου διαλύεται λίγο. Στο αν μπορείτε να κάθεστε στον ίδιο καναπέ χωρίς να χρειάζεται να γεμίσετε τον χώρο με θόρυβο. Στο αν η σιωπή σας ξεκουράζει αντί να βαραίνει.
Γιατί ξέρεις κάτι;
Οι άνθρωποι γελάνε εύκολα στην αρχή.
Μετά αρχίζουν τα δύσκολα.
Οι λογαριασμοί. Οι φόβοι. Οι ανασφάλειες. Οι μέρες που δεν αντέχετε ούτε τον ίδιο σας τον εαυτό.
Εκεί τεστάρεται ο έρωτας.
Όχι στο καλό.
Το καλό το αντέχουν όλοι.
Στο άσχημο.
Στην πίεση.
Στην πραγματική ζωή.
Να γελάτε με τα ίδια αστεία. Να καταλαβαίνεστε με ένα βλέμμα. Να φτιάχνετε έναν δικό σας κόσμο που δεν χρειάζεται εξηγήσεις στους άλλους.
Γιατί στο τέλος δεν μένει αυτός που σε τρέλανε.
Μένει αυτός που ηρέμησε το χάος σου.
Δεν μένει αυτός που σε έκανε να πετάς.
Μένει αυτός που έκατσε δίπλα σου όταν έπεφτες.
Και πρόσεξέ το αυτό.
Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που θα σου δώσουν πάθος. Άνθρωποι που θα σου δώσουν ένταση. Άνθρωποι που θα σου δώσουν ιστορίες να λες.
Και υπάρχουν κι εκείνοι οι λίγοι.
Οι επικίνδυνοι.
Που θα γελάτε με το ίδιο χαζό αστείο δέκα χρόνια μετά και θα κοιτάζεστε σαν να υπάρχει ακόμη κάτι ζωντανό εκεί μέσα.
Κι αυτό δεν το λες χημεία.
Ούτε συνήθεια.
Το λες «βρήκα άνθρωπο να αντέχω τη ζωή μαζί του».
Και πίστεψέ με.
Αυτό είναι πιο σπάνιο κι από τον έρωτα.
