Γράφει η Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Μα είναι τόσο «συμπαθητικό» να σε πείθουν ότι είσαι πάντα το Άλφα στη ζωή τους. Δίχως να αντιλαμβάνονται ότι το Ωμέγα το αποφασίζεις εσύ. Γνώμες, απόψεις, γεγονότα. Για τον καθένα διαφορετικές σκέψεις, εντάσεις και ποιος θα πει τον τελευταίο λόγο.
Κανένας.
Τα λόγια περισσεύουν εκεί που μιλούν οι πράξεις. Εκεί που νιώθεις ότι το κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή. Και η συμπαθητική πειθώ μετατρέπεται σε μάχη επιβίωσης του πιο δυνατού. Μα ύστερα νιώθεις ότι οι μάχες δεν δίνονται με φωνές, αλλά με τη σιωπή εκείνου που καταλαβαίνει.
Γιατί η μεγαλύτερη δύναμη δεν κρύβεται στις διεκδικήσεις των λέξεων αλλά των πράξεων. Και τώρα που παλεύεις να επιβεβαιώσεις και να αποδείξεις την πρωτιά τους, συνειδητοποιείς την παγίδα που μόνος έχτισες.
Σε ήθελαν «άλφα» μόνο και μόνο για να ορίζουν οι συμβουλάτορες την ύπαρξή σου, αλλά και τη δική μου.
Μα να σου θυμίσω ότι θέλει τρόπο το ωμέγα να το αγγίξεις. Κι αν σε ζορίσει το τέλος της αλφαβήτου, ξεκίνα πάλι από την αρχή.
Ποιος ξέρει.
Μπορεί να μη φταίει που δεν έμαθες να τη διαβάζεις.
Αλλά που δεν προσπάθησες στο να μη στη σχέση «αράζεις».
