Γράφει η Χριστίνα Μανωλά
Υπάρχουν στιγμές που οι λέξεις μοιάζουν ανίσχυρες. Στιγμές που ακόμα και οι πιο δυνατές εξηγήσεις δεν μπορούν να γεφυρώσουν το χάσμα που αφήνει πίσω του ο εγωισμός. Δεν είναι ότι δεν θέλουμε να βρούμε τον δρόμο πίσω στον άλλον. Είναι που ο εγωισμός μας κρατάει δέσμιους, μας πείθει ότι η σιωπή είναι καλύτερη από τη συγγνώμη, ότι το «δίκιο» μας αξίζει περισσότερο από την αγάπη.
Αλλά μετά έρχεται μια αγκαλιά.
Μια απλή κίνηση που λέει όλα όσα δεν μπορούν να ειπωθούν. Μια αγκαλιά που διαλύει τις σιωπές, που σπάει τα τείχη και γεμίζει το κενό. Δεν χρειάζονται πολλά. Δεν χρειάζεται να πεις «συγγνώμη», δεν χρειάζεται να εξηγήσεις. Μια αγκαλιά αρκεί για να δείξει ότι είσαι εκεί. Ότι, παρά τα λάθη, παρά τον εγωισμό, δεν θέλεις να χάσεις τον άλλον.
Ο εγωισμός είναι βαρύς.
Φορτώνει τις καρδιές μας με πίκρα, με θυμό, με εκείνο το «γιατί να κάνω εγώ το πρώτο βήμα;». Κι έτσι, μένουμε μακριά, δημιουργούμε αποστάσεις που ίσως δεν μπορούμε να κλείσουμε αργότερα.
Αλλά η αγκαλιά;
Είναι εκεί για να μας θυμίζει ότι το «μαζί» αξίζει περισσότερο από το «δίκιο». Είναι εκεί για να κάνει την αρχή, να δείξει πως, όσο κι αν έχουμε πει ή δεν έχουμε πει, υπάρχει ακόμα κάτι που αξίζει να παλέψουμε.
Μια αγκαλιά αρκεί. Όχι γιατί λύνει τα πάντα, αλλά γιατί λέει: «Είμαι εδώ». Είναι το πρώτο βήμα για να κλείσουμε τις πληγές που ανοίγει ο εγωισμός. Είναι η υπενθύμιση ότι, στο τέλος της ημέρας, κανένας καβγάς, καμία διαφωνία, καμία απόσταση δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη μας να κρατήσουμε ο ένας τον άλλον.
Γιατί, μερικές φορές, μια αγκαλιά είναι ό,τι χρειάζεται για να αρχίσουμε να ξαναχτίζουμε το «μαζί».
#Τα Σαββατοκύριακα, ανήκουν στο Writing Lab. Στις ομάδες “βιωματικής” γραφής, εκεί που κάνουμε τις σκέψεις συναίσθημα και το συναίσθημα, λέξεις!
