Γράφει η Κατερίνα Ανδριανού
Σε έκαναν να νιώσεις ότι φταις.
Πως ήσουν “πολύ”. Πολύ έντονη. Πολύ απαιτητική. Πολύ ειλικρινής. Πολύ δοτική.
Σαν να υπάρχει ταβάνι στο πώς αγαπάς, στο πώς δίνεσαι, στο πόσο βαθιά νιώθεις.
Αλλά όχι, δεν ήσουν “πολύ”.
Απλώς στάθηκες δίπλα σε ανθρώπους που δεν ήξεραν τι να κάνουν με το “ολόκληρη”.
Δεν μπορούσαν να διαχειριστούν τη δύναμη σου, γιατί οι ίδιοι πάλευαν ακόμα με τα μισά τους.
Τους καθρέφτισες.
Τους θύμισες τι δεν είναι. Τι φοβούνται. Τι δεν τόλμησαν.
Και αντί να το παραδεχτούν, σε έκαναν να αμφιβάλλεις για σένα.
Σε ήθελαν λιγότερη. Ήσυχη. Ευχάριστη. Υπομονετική.
Σε ήθελαν “βολική”, όχι αληθινή.
Αλλά δεν γεννήθηκες για να στρογγυλέψεις τις γωνίες σου.
Δεν γεννήθηκες για να κουμπώσεις σε πρόχειρες αγκαλιές και ψεύτικες προθέσεις.
Δεν είσαι για όλους. Και είναι εντάξει αυτό.
Να θυμάσαι:
Δεν ήσουν ποτέ “πολύ”.
Απλώς εκείνοι ήταν λίγο. Και δεν το άντεξαν.
