Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Δεν παρακάλεσε.
Δεν έκλαψε μπροστά σε κανέναν.
Δεν ζήτησε τον οίκτο κανενός.
Έσφιξε την καρδιά της και προχώρησε.
Με δυο παιδιά στο χέρι και έναν ολόκληρο κόσμο στην πλάτη της.
Άφησε πίσω ό,τι την πόνεσε. Έπιασε τη ζωή απ’ το λαιμό και της ψιθύρισε “ή εγώ ή εσύ, παμε ζωή κι οποία νικήσει από τις δύο μας”.
Ξυπνούσε πρώτη, κοιμόταν τελευταία.
Μαγείρευε, καθάριζε, δούλευε, έτρεχε, κρατούσε το σπίτι όρθιο μα και τον εαυτό της, έστω και με το ζόρι.
Έγινε μάνα, πατέρας, αφεντικό κι εργάτης.
Έκανε ό,τι μπορούσε, μα και ό,τι δεν μπορούσε.
Κι όμως, κάποιοι ανόητοι την είπαν ψυχρή.
Την είπαν απόμακρη.
Γιατί δεν τους χάρισε το δάκρυ της, δεν τους έδωσε την χαρά να τους ζητήσει χάρες, δεν την είδανε διαλυμένη.
Κανένας όμως δεν ξέρει τι πλήρωσε για να σταθεί όρθια.
Κανένας δεν μέτρησε πόσες ήτανε οι νύχτες που έκλαιγε στο μαξιλάρι, όταν όλοι κοιμόντουσαν.
Ούτε τους καημούς που κατάπινε για να μη λυγίσει μπροστά στα παιδιά της ξέρει κανένας.
Μιλάνε όλοι τους για “δυνατές γυναίκες”.
Αλλά δεν ξέρουνε τι θα πει να μη σε περιμένει κανένας, να μη σου κρατάει το χέρι κανένας κι εσύ, να λες “πάμε πάλι απ’ την αρχή”.
Δεν έχουνε ιδέα τι πάει να πει, να μην υπάρχει κανένας, ούτε στην διπλανή πόλη, ούτε σε άλλη χώρα, ούτε καν σε άλλη ήπειρο βρε αδερφέ. Κι ας είναι λίγος, εντελώς απών κι αδιάφορος, γιατί είναι άλλο πράγμα το να υπάρχει, ακόμα κι ένας αδιάφορος, κι άλλο το απόλυτο τίποτα.
Αυτές τις γυναίκες εγώ τις προσκυνάω, τις λέω επίγειες παναγίες, τις τιμάω, ίσως, πιο πάνω κι από τον ίδιο τον Θεό.
Γιατί δε μίλησαν, έκαναν.
Γιατί δε γύρεψαν, πάλεψαν.
Γιατί δεν κατηγόρησαν, προχώρησαν.
Είναι η γυναίκα που δε χρωστάει σε κανέναν.
Που δεν παραδόθηκε, όσο κι αν πόνεσε.
Που έφτιαξε τα πάντα απ’ το τίποτα.
Μπορεί να είναι η μάνα σου.
Μπορεί να είναι η αδερφή σου.
Μπορεί να είναι αυτή που αγαπάς.
Ή μπορεί να είσαι εσύ που με διαβάζεις τώρα.
Αν είσαι, θέλω να το ξέρεις…
Σε βλέπω.
Σε σέβομαι.
Σε αγαπάω.
Για σένα γράφω σήμερα.
Για σένα θα γράφω όσο ανασαίνω!
