Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Ζηλεύω τα σοκάκια, που όσο ο χρόνος σκορπίζει την αλμύρα πάνω τους, τόσο αυτά ομορφαίνουν όλο και περισσότερο. Σαν κι αυτά που έχεις περπατήσει…
Ζηλεύω τα ερημικά παγκάκια, που περιμένουν τους ταξιδιώτες για να μοιραστούν τη θέα. Κανείς δεν τα κατηγορεί για το ξεφλουδισμένο τους χρώμα. Σαν κι αυτά που έχεις καθίσει…
Ζηλεύω τα καλοκαίρια, όταν οι νύχτες λικνίζονται κάτω από τα πεύκα και τα χείλη θυμούνται τις πρώτες αισθήσεις. Σαν κι αυτές που έχεις νιώσει…
Βαθιά μέσα μου δεν ζητούσα πολλά, ήθελα έναν άνθρωπο να με αγαπήσει για αυτό που είμαι. Μέσα στο απέραντο κύμα που ανταριάζει, εγώ να στέκομαι με μαλλιά ανακατεμένα κι εκείνος τις στιγμές μας να χτενίζει. Να του φαίνεται ξεχωριστό το απλό χρώμα των ματιών μου και να επιθυμεί να βουτά στα άδυτα της ψυχής μου. Ήθελα να είμαι η αρχή στο τελείωμα των δαχτύλων του.
Και κάθε δύσκολη στιγμή να γίνει η ηρεμία των χεριών μας που ενώνονται.
Ανάμεσα σε αυτά που ζηλεύει η καρδιά και ποθεί το σώμα… γνώρισα εσένα.
